บทที่ 1120 ยังไงก็ต้องเป็นท่านพ่อ

น้ำเสียงของหลี่เค่อเต็มไปด้วยความจนใจ อันที่จริงเขาเองก็เพิ่งจะเข้าใจความจริงข้อนี้ทีละน้อยหลังจากมาที่ต้าถังและกลายเป็นองค์ชายฉินหวาง ทุกคนชอบความสะใจแบบบุญคุณต้องทดแทนแค้นต้องชำระ แต่ความเป็นจริงมักเต็มไปด้วยความจนใจ การวิพากษ์วิจารณ์บนกระดาษ หรือถกเถียงการเมืองในร้านน้ำชา ย่อมพูดได้ตามใจชอบ เอาความสะใจเข้าว่า แต่พอโยนภาระงานจริงกองโตมาให้ คนส่วนใหญ่กลับหาจุดเริ่มต้นไม่เจอด้วยซ้ำ เพราะเมื่อคุณเสนอความคิดเห็นหนึ่งข้อ มักจะมีคนบอกคุณว่ามันจะก่อให้เกิดผลกระทบตามมามากมายเพียงใด

พูดตามตรง ที่หลี่เค่อสามารถดำเนินการปฏิรูปมาได้ถึงขั้นนี้ และยังสามารถจัดการราชกิจได้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขามีตัวอย่าง บทเรียน และประสบการณ์จากยุคหลังให้เรียนรู้มากมาย และอีกส่วนหนึ่งคือต้าถังนั้นแข็งแกร่งเพียงพอ รวมถึงอำนาจในมือของเขาก็เพียงพอให้เขาได้ลองผิดลองถูก มิฉะนั้น หากฝืนปฏิรูป ก็เท่ากับเอาชีวิตคนไปถม แม้ชีวิตที่ต้องสูญเสียจะไม่ใช่ชีวิตของหลี่เค่อเอง แต่ความสำเร็จมักต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อของประชาชนระดับรากหญ้านับไม่ถ้วน และทางเลือกเช่นนั้น คือทางเลือกสุดท้ายเมื่อไม่มีทางอื่นให้เดินแล้วจริง ๆ

ส่วนคำว่า "กษัตริย์ผู้เมตตา (เหรินจวิน)" ที่หลี่เฉิงเฉียนพูด หลี่เค่อไม่ได้ใส่ใจ หลี่เฉิงเฉียนแค่เปรียบเปรยเท่านั้น

หลี่เฉิงเฉียนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ แล้วจึงกล่าวอย่างจริงจังว่า "ขอบใจซานหลางที่ชี้แนะ"

"พี่ใหญ่ อย่าเรียกว่าชี้แนะเลย พวกเราพี่น้องแค่แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน" หลี่เค่อกล่าวอย่างถ่อมตัว "ไม่ คำพูดของซานหลางทำให้ข้าเข้าใจขึ้นมาทันทีว่า การที่ข้าขอเรียนรู้ก่อนหน้านี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะเปลี่ยนแปลงได้ในระยะสั้น โดยเฉพาะมุมมองหลายอย่าง หากยังใช้วิธีการปกครองแบบเดิม ๆ สำหรับต้าถังในปัจจุบัน ย่อมเปรียบเสมือนยาพิษอย่างไม่ต้องสงสัย" หลี่เฉิงเฉียนกล่าวอย่างจริงจัง