บทที่ 1121 มันไม่เหมือนกัน

หลี่เฉิงเฉียนและฉางหลินต่างก็พูดไม่ออก ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ แต่พวกเราทำเกินไปหน่อยไหม?

"พวกเจ้ามองด้วยสายตาอะไรกัน ในฐานะองค์ชายฉินหวางแห่งต้าถัง สิ่งอื่นข้าอาจให้เขาไม่ได้ แต่ที่ดินสำหรับสร้างบ้านสักสองสามหลังไม่น่าจะมีปัญหาใช่ไหม?" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างจริงจัง "อีกอย่าง เจ้าเด็กคนนั้นรวยจะตาย เงินในมือเขามีมากมายจนใช้ไม่หมด คาดว่าตัวเขาเองก็คงไม่รู้ว่าตัวเองมีเงินเท่าไหร่ การสร้างคฤหาสน์เพิ่มขึ้นอีกสองสามแห่งก็เป็นผลดีต่อต้าถังทั้งนั้น"

"เขาพูดเองไม่ใช่หรือ? ตราบใดที่ใช้เงินจ้างราษฎรทำงาน ก็จะเป็นผลดีต่อการก่อสร้างของชาติ ตราบใดที่ไม่ใช่การเกณฑ์แรงงาน ก็จะไม่กระทบต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของต้าถัง"

"ดังนั้นสิ่งที่ข้าทำไปก็เพื่อการพัฒนาของต้าถัง มีอะไรไม่ถูกต้องหรือ?" หลี่ซื่อหมินมองทั้งสองคนแล้วถาม

"หามิได้ เสด็จพ่อทรงพระปรีชา" หลี่เฉิงเฉียนรีบทำความเคารพ