บทที่ 112 วันนี้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยดุดันเกินไปแล้ว

       ถึงแม้ฉู่สุ้ยเหลียงจะบอกว่าจะบันทึก แต่ในความเป็นจริงแล้วเป็นไปไม่ได้ที่การประชุมราชการแผ่นดินทั้งหมดจะถูกบันทึกเข้าไป ล้วนแต่เป็นการคัดเลือกเรื่องราวที่สำคัญมาบันทึก แต่… นี่ก็อาจจะไม่เหมือนกับประวัติศาสตร์จริงๆ ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดคือเทคโนโลยีการทำกระดาษในประวัติศาสตร์นั้นปรับปรุงได้ไม่เร็วขนาดนี้ กระดาษที่ใช้เขียนหลักของต้าถังเกือบทั้งหมดล้วนแต่ทำจากไม้ไผ่ และเทคโนโลยีนี้ก็อยู่ในช่วงสมัยของอู่เจ๋อเทียนหรืออาจจะหลังจากนั้นถึงได้ค่อยๆ สมบูรณ์

        ในยุคเจินกวนตามประวัติศาสตร์ กระดาษยังคงแพงอย่างยิ่ง ดังนั้นถึงแม้จะเป็นนักประวัติศาสตร์บันทึกเรื่องราวก็ยังคงต้องประหยัด แต่หลี่เค่อกลับทำกระดาษราคาถูกออกมาได้

        นี่หมายความว่า เนื้อหาที่นักประวัติศาสตร์บันทึกไว้นั้นเกรงว่าจะละเอียดขึ้นไม่น้อย ท้ายที่สุดแล้วนักประวัติศาสตร์ทุกคนต่างก็อยากจะมีกระดาษที่เขียนไม่หมด และไม่ต้องมานั่งครุ่นคิดอย่างขมขื่นว่าจะย่อจำนวนตัวอักษรและบันทึกเรื่องราวให้สมบูรณ์ได้อย่างไร

        “ดี! ฉีกั๋วกง ท่านรู้หรือไม่ว่าพฤติกรรมนี้ของท่านเรียกว่าอะไร?” หลี่เค่อแค่นเสียงเย็นชาแล้วหันไปหาจ่างซุนอู๋จี้อีกครั้ง

        “สู่หวางเตี้ยนเซี่ยเชิญตรัส ข้าผู้เฒ่าจะน้อมรับฟัง” จ่างซุนอู๋จี้ไม่เปลี่ยนสีหน้า