บทที่ 113 ต่อสู้ข้าหลี่เค่อไม่เคยแพ้ การใช้เหตุผลก็เช่นกัน

        “เป็นไปไม่ได้รึ? ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้? ข้าผู้นี้ขอคำชี้แนะจากจ่างซุนซือคงด้วย” หลี่เค่อประสานมือแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน

        “กั๋วกงและขุนนางเหล่านี้ในราชสำนัก ล้วนแต่เป็นผู้ที่ติดตามฝ่าบาทสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่มา การปูนบำเหน็จบรรดาศักดิ์ย่อมไม่มีอะไรน่าตำหนิ แต่ช่างฝีมือเหล่านี้ เป็นเพียงคนทำงานธรรมดา มีคุณธรรมความสามารถอันใดที่จะได้รับเกียรติยศเช่นนี้?” จ่างซุนอู๋จี้สูดหายใจเข้าลึกๆ ผูกมัดขุนนางในราชสำนักทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกันก่อนแล้วค่อยว่ากัน

        “เช่นนั้นข้าก็ต้องขอคำสอนแล้ว ขอทูลถาม หากมีชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง วันหนึ่งบังเอิญช่วยชีวิตพ่อข้าไว้ เช่นนั้นคนผู้นี้ก็จะทำได้เพียงให้เงินทองเล็กน้อยส่งไปรึ? นั่นหมายความว่าชีวิตของพ่อข้าแม้แต่บรรดาศักดิ์ก็ยังไม่สู้รึ?” หลี่เค่อถามกลับ

        หลี่ซื่อหมิน: “…” เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะซ้อมเจ้าต่อหน้าขุนนางในราชสำนักทั้งหมด

        “เตี้ยนเซี่ยอย่าได้บิดเบือนความจริงเลย ฝ่าบาททรงเป็นพระวรกายหมื่นตำลึงทอง ฝ่าบาทจะไปเทียบกับเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร เตี้ยนเซี่ยที่ทรงขอก็คือให้แก่ช่างฝีมือเหล่านี้ ไม่ใช่สถานการณ์พิเศษเหล่านี้” จ่างซุนอู๋จี้ไม่หลงกลนี้