บทที่ 114 สู่หวางเตี้ยนเซี่ยทรงสะเทือนราชสำนัก

        “สมควร! แต่ก็แค่แต่งตั้งคนผู้นี้คนเดียวก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปิดให้ช่างฝีมือทุกคน ซึ่งหมายถึงการทำลายโครงสร้างที่มีอยู่ของต้าถัง จะทำให้บัณฑิตที่ร่ำเรียนอย่างยากลำบากทั่วหล้าไม่ยอมรับ” จ่างซุนอู๋จี้หลังจากอั้นอยู่นานถึงได้เค้นออกมาคำหนึ่ง แต่คำพูดนี้ทำได้เพียงพูดตามน้ำไป

        “ลูกขอถอดถอนฉีกั๋วกงจ่างซุนซือคงที่เพิกเฉยต่อผลประโยชน์ของราชสำนัก ซ่อนเร้นเจตนาส่วนตัว พยายามทำลายรากฐานของต้าถัง” หลี่เค่อหันหน้าไปทูลถอดถอนต่อหลี่ซื่อหมินทันที

        “ข้าน้อยมิกล้า!” จ่างซุนอู๋จี้ตกใจอย่างยิ่ง!

        “หลี่เค่อ พูดจาดีๆ! มีอะไรก็ว่ามา อย่าได้ถอดถอนมั่วซั่ว!” หลี่ซื่อหมินตรัสอย่างเป็นจริงเป็นจัง

        “พ่ะย่ะค่ะ! จ่างซุนซือคงข้าขอถามท่านหน่อย ช่างฝีมือทั่วหล้ารู้ถึงพระราชประสงค์อันดีงามของฝ่าบาท ยินดีที่จะจัดตั้งระบบบรรดาศักดิ์ให้แก่ช่างฝีมือทุกคน สามารถมองเห็นคุณูปการของพวกเขาได้ เมื่อทราบข่าวนี้แล้ว ช่างฝีมือเหล่านี้จะซาบซึ้งใจจนหลั่งน้ำตามิใช่รึ?!” หลี่เค่อถามกลับโดยตรง