บทที่ 115 ต่างมีแผนการของตนเอง

        หลี่เค่อที่เชิดศีรษะเดินออกจากท้องพระโรงไปนั้นทั้งร่างกายและจิตใจรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง ไม่แปลกใจเลยที่ซวิ่นเกอเอ๋อร์ชอบที่จะเป็นนักพ่นไฟ การพ่นไฟใส่คนช่างเป็นความสุขสูงสุดจริงๆ

        แต่ยังไม่ทันที่หลี่เค่อจะเดินไปได้สองสามก้าว ทหารองครักษ์บางส่วนข้างหลังก็พลันวิ่งไล่ตามเขามา เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของทหารองครักษ์เหล่านี้ ในสมองของหลี่เค่อก็พลันมีความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นมา

        แต่เขาก็วิ่งหนีไม่ได้ ทหารองครักษ์เหล่านั้นวิ่งเข้ามา จับตัวหลี่เค่อโดยตรง ผู้บัญชาการที่นำหน้าก็ยิ้มขื่นๆ แล้วกระซิบเสียงเบา “เตี้ยนเซี่ยขออภัยด้วย เป็นรับสั่งของฝ่าบาท”

        “หา… ท่านพ่อ ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะ ท่านจะตีข้าด้วยเหตุผลอะไร!” หลี่เค่อเข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาแหกปากร้องโหยหวนขึ้นมาทันที

        ล้อเล่นน่า การแสร้งทำเป็นน่าสงสารใครจะทำไม่เป็น? จะปล่อยให้พ่อเฒ่าตีเช่นนี้ไม่ได้!