บทที่ 116 การถูกซ้อมครั้งแรกแห่งปีเจินกวนที่เก้า

หลี่เค่อถูกลากไปยังใต้บันไดหน้าตำหนักเหลียงอี๋พลางร้องโหยหวนไปตลอดทาง

        “เตี้ยนเซี่ยท่านก็ประหยัดแรงหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ที่นี่พระราชวังไท่จี๋ก็ไม่ได้ยิน” ฉางหลินที่ตามทหารองครักษ์มากล่าวพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ

        “ข้าไม่ยอม ทำไมต้องตีข้า?! อ๊า… ข้าน่าสงสารเหลือเกิน! พ่อข้าโหดร้ายเกินไปแล้ว!” หลี่เค่อตอบฉางหลินไปประโยคหนึ่งก่อน จากนั้นก็ร้องโหยหวนเสียงดังลั่นอีกครั้ง

        ฟังจากเสียงนั้น ก็ราวกับว่าถูกตีจนน่าเวทนาเพียงใด อันที่จริงเขายังไม่ทันได้โดนตีเลย ตอนนี้ยังไม่ถึงที่ และหลี่เค่อในขณะนี้ก็มีท่าทีเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนโดยสิ้นเชิง เขาถึงกับขี้เกียจจะเดินเอง ให้ทหารองครักษ์ลากไป ตอนแรกทหารองครักษ์สองคนพยุงเขา เท้าก็ลากไปกับพื้น อย่างไรเสียตนเองก็คือไม่เดิน

        ฉางหลินพอเห็นท่าทางเช่นนี้ก็ไม่ได้การแล้ว นี่…