บทที่ 117 เก็บดอกเบี้ยเล็กน้อยก่อน

        “พี่สาม ให้ข้าให้คนไปส่งท่านกลับเถิดเพคะ” ฉางเล่อกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

        “วางใจเถอะ ไม่รุนแรง” หลี่เค่อขยิบตาให้นาง แล้วก็มองดูอวี้จาง ปาหลิงพวกนางสองสามคนแล้วกำชับ “พวกเจ้าก็อยู่ในวังดีๆ นะ พี่สามจะส่งพ่อครัวสองสามคนและเครื่องปรุงที่เกี่ยวข้องมาให้ วางใจเถอะ ไม่ขาดของกินของพวกเจ้าแน่ พี่สามช่วงนี้คาดว่าจะยุ่งมาก ไม่มีเวลามาเล่นกับพวกเจ้าแล้ว”

เดิมทีเป็นคำพูดที่ธรรมดามาก ไม่รู้ว่าทำไม พอได้ฟังแล้วก็ทำให้คนจมูกแสบขึ้นมา ฉางเล่อ, อวี้จาง, ปาหลิง, ผู่อัน, ตงหยาง, หลินชวนหกคนต่างก็ในใจรู้สึกเศร้าๆ น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว พี่สามตอนนี้ยังคิดถึงพวกนางอยู่เลย

        พี่ชายในวังเหล่านี้ มีไม่กี่คนที่ใส่ใจพวกนางขนาดนี้ พวกนางถึงแม้จะเป็นองค์หญิง แต่จากใจจริงที่สงสารพวกนาง ดูเหมือนก็จะมีแต่พี่สามคนเดียว ในสายตาขององค์ชายองค์อื่น พวกนางก็เป็นเพียงคู่สมรสทางการเมืองที่รอแต่งงานออกไปเท่านั้นเอง

        “พี่สามไปแล้ว” หลี่เค่อหันหลังอย่างสง่างาม แล้วก็เดินช้าๆ ออกไปข้างนอก ข้าวันนี้จะพูดอย่างไรก็ไม่ยอมให้คนอุ้ม โดนตีก็โดนไปแล้ว แต่ข้าต้องเดินออกไป ให้ตายสิ ไอ้คนสองหน้านั่นคงจะคิดจะดูเรื่องตลกของข้า!