บทที่ 1126 พรุ่งนี้จะผลิดอกออกผล

แรงงานชาวชิลลาที่อยู่รอบ ๆ ชาวประมงที่หกล้มต่างถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความกลัว พวกเขากลัวว่าจะพลอยติดร่างแหไปด้วย แต่ก็ไม่กล้าหนีไปไกลนัก ทหารต้าถังที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นชาวประมงที่ล้มลง ประโยคแรกที่หัวหน้าทหารเอ่ยออกมานั้น แทบทำให้ราษฎรชาวชิลลาโดยรอบตั้งตัวไม่ทัน ถึงขั้นคิดว่าตนเองหูฝาดไป

"เป็นอะไรไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" น้ำเสียงของทหารผู้นั้นไม่ได้ดุดัน แต่กลับเดินเข้าไปถามไถ่ชาวบ้านที่ล้มลงอย่างอ่อนโยน "ไว้ชีวิตด้วย... ไว้... อ๊ะ..." คำขอชีวิตของชาวบ้านผู้นั้นเพิ่งหลุดจากปากไปครึ่งประโยค ยังไม่ทันที่เขาจะคุกเข่าลงกับพื้น ก็ได้ยินคำพูดของทหารผู้นั้นเสียก่อน ทำเอาเขาตะลึงงันไปชั่วขณะ

"ไว้ชีวิตอะไร ข้าถามว่าเจ้าเป็นอะไรไหม?" ทหารผู้นั้นยิ้มแล้วถามย้ำ "มะ... ไม่เป็นไรขอรับ" ชาวบ้านผู้นั้นไม่รู้สถานการณ์ จึงตอบกลับอย่างระมัดระวัง ขุนนางหน้าเนื้อใจเสือใช่ว่าจะไม่มี พวกเขาเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน ประเภทที่ต่อหน้ายิ้มแย้มต้อนรับ แต่ลับหลังชักดาบฟันก็เคยได้ยินมามาก

"ถ้าเจ็บตรงไหนก็บอก เสบียงพวกนี้ไม่สำคัญ คนสำคัญกว่า" ทหารเอ่ยขึ้นอีกประโยค ชาวบ้านที่หกล้มได้ยิน ราษฎรชาวชิลลาที่ยืนรอดูสถานการณ์อยู่รอบ ๆ ก็ได้ยินเช่นกัน ทันใดนั้นทุกคนต่างตกอยู่ในความงุนงง

จนกระทั่งเซวียเหรินกุ้ยเดินเข้ามา เดิมทีเขาก็อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้อยู่แล้ว ชาวบ้านที่จิตใจเริ่มสงบลงเมื่อครู่ พอเห็นเซวียเหรินกุ้ยเดินเข้ามาก็กลับมาตื่นตระหนกอีกครั้ง คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน เพราะทหารเมื่อครู่ดูเหมือนเป็นเพียงพลทหารธรรมดา แต่คนที่เดินมาใหม่นี้ดูเป็นบุคคลสำคัญของต้าถัง และน่าจะเป็นขุนนางสูงสุดของที่นี่