บทที่ 1125 วันนี้ได้หว่านเมล็ดพันธุ์ลงในชิลลา

คิมอิลยองยังต้องการจะโต้แย้ง แต่เซวียเหรินกุ้ยปฏิเสธทันที เมื่อเผชิญกับท่าทีที่แข็งกร้าวไม่ยอมอ่อนข้อของเซวียเหรินกุ้ย คิมอิลยองก็จนปัญญา ทำได้เพียงรีบวิ่งกลับไปรายงานต่อราชินีแห่งชิลลา ส่วนเซวียเหรินกุ้ยไม่ได้สนใจการกระทำของเขาเลย แต่ยังคงประกาศชี้แจงต่อราษฎรโดยรอบเสียงดัง และมีทหารสองนายยกโต๊ะออกมาเตรียมพร้อมสำหรับการลงทะเบียนแล้ว

แต่ราษฎรชาวชิลลาที่เมื่อครู่ยังกระตือรือร้น หลังจากที่คิมอิลยองเดินเข้ามา หรือพูดให้ถูกคือหลังจากได้ยินคำพูดของคิมอิลยอง พวกเขากลับยืนเงียบกริบอยู่รอบนอก ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาแม้แต่คนเดียว สำหรับพวกเขา กองทัพต้าถังเป็นเพียงสิ่งที่ผ่านมาเพียงชั่วคราว แต่ขุนนางชิลลาต่างหากคือเจ้าของที่แท้จริงของผืนแผ่นดินนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า

ราชินีซอนด็อก คิมต็อกมัน ที่ได้รับรายงานจากคิมอิลยอง มองดูฉากเหตุการณ์ในระยะไกลด้วยสีหน้าซับซ้อน นับตั้งแต่เรือเล็กนำร่องลำแรกเข้าเทียบท่าจนถึงบัดนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างเหนือความคาดหมายของนางไปไกลลิบ และยังเป็นการเปิดหูเปิดตาของนางอย่างต่อเนื่อง แม้นางจะรู้ว่าต้าถังแข็งแกร่ง รู้ข่าวลือต่างๆ ว่าต้าถังร่ำรวยและมีเมตตา แต่นางไม่เคยไปต้าถังด้วยตนเอง และจนกระทั่งวันนี้... นางถึงได้เข้าใจว่าอะไรคือ ต้าถัง

นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ คิมต็อกมันจึงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า: "ท่านเสนาบดีคิม รบกวนท่านวิ่งไปอีกสักรอบ แต่ไม่ต้องไปรบกวนแม่ทัพต้าถัง ให้ไปชี้แจงกับราษฎรที่ท่าเรือเหล่านั้น บอกว่าเป็นคำสั่งของข้า ให้พวกเขาให้ความร่วมมือกับกองทัพต้าถังอย่างเต็มที่"

"พะย่ะค่ะ!" คิมอิลยองย่อมรู้ดีว่าราษฎรเหล่านั้นหากไม่มีคำสั่งจากราชินี หรือคำสั่งจากขุนนางอย่างพวกเขา ย่อมไม่กล้าขยับตัว เขารู้สึกลำพองใจอยู่บ้าง กองทัพต้าถังแข็งแกร่งแล้วอย่างไร? ที่นี่คือชิลลา หากไม่มีพวกเรา คอยดูสิว่าต้าถังจะจ้างแรงงานแบกหามสักคนได้หรือไม่