บทที่ 1124 กองทัพเหล็กกล้า

เมื่อเรือลำมหึมาลำนั้นเข้าเทียบท่า ทหารที่สวมชุดเกราะเต็มยศเช่นเดียวกันก็วิ่งลงจากเรืออย่างรวดเร็วด้วยจังหวะที่พร้อมเพรียงกัน ทหารชุดแรกที่ลงมาเข้าประจำการรีบทำการผลัดเปลี่ยนเวรยามกับทหารชุดก่อนหน้าทันที

หลังจากการผลัดเปลี่ยน ทหารชุดเดิมที่ยืนยามอยู่ก็รวมตัวกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบเช่นกัน แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือขนาดเล็กสองลำที่จอดเทียบท่าอยู่ที่ท่าเรือเล็กๆ สองแห่ง ซึ่งเป็นเรือที่พวกเขาโดยสารลงมา จนกระทั่งทหารเหล่านั้นขึ้นเรือเล็กสองลำและหายลับไป สายตาของทุกคนจึงเบนกลับมา เพราะทหารที่ลงมาจากเรือใหญ่ลำนี้เริ่มขยายขอบเขตการควบคุมท่าเรือแล้ว

ยังคงเป็นน้ำเสียงที่คล้ายคลึงกันและท่าทีที่สุภาพเหมือนเดิม พวกเขาเกลี้ยกล่อมให้ราษฎรทุกคนถอยออกไป เพื่อเว้นพื้นที่ว่างให้ท่าเรือมากพอ แต่ท่าเรือแห่งนี้เดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่โตนัก เมื่อขยายขอบเขตไปถึงระดับหนึ่ง ก็เริ่มกินพื้นที่ร้านค้าของพ่อค้าที่ทำธุรกิจอยู่ที่ท่าเรือ

หลังจากเว้นช่องทางเดินไว้ช่องหนึ่ง ทหารเหล่านี้ก็เริ่มใช้เชือกที่ขนลงมาจากเรือขึงเป็นสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "เส้นกั้นเขต" เชือกป่านเหล่านี้ทุกๆ ระยะหนึ่งจะมีแถบผ้าสีแดงผูกติดอยู่ ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง

เพียงแต่... ราษฎรที่มุงดูอยู่ต่างมองแถบผ้าเหล่านั้นด้วยความอิจฉา นี่มันฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว มีแค่เชือกป่านก็พอแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมต้องทำเครื่องหมายพวกนี้ด้วย ผ้าดีๆ ต้องมาเสียเปล่าแบบนี้ การล้อมพื้นที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ ต้องใช้เชือกและแถบผ้ากี่พับกันเชียว! แถมยังเป็นผ้าแดงที่ผ่านการย้อมสีอีกด้วย! นี่คือความมั่งคั่งของต้าถังงั้นหรือ?