บทที่ 1128 พวกเราต้องขยายขนาด

"พวกเราต้องรักษาเมืองเหล่านี้ไว้ให้ได้" หลี่เต้าจงดึงสติกลับมา แล้วยื่นมือชี้ไปที่จุดไม่กี่จุดบนแผนที่ ซึ่งเป็นเมืองที่มีพรมแดนติดกับโครยอ โดยเมืองเหล่านี้เคยเป็นของชิลลามาก่อน แม้แต่เมืองสองแห่งที่ตอนนี้ตกเป็นของแพ็กเจ ก่อนหน้านี้ก็เคยเป็นของชิลลาเช่นกัน

อันที่จริงแล้ว ความเข้าใจของต้าถังที่มีต่อชิลลานั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าตัวชิลลาเองเสียอีก ท้ายที่สุดแล้ว สาวใช้ชาวชิลลาก็มีชื่อเสียงโด่งดังมากในต้าถัง เพื่อที่จะซื้อสาวใช้ชาวชิลลาได้มากพอ การที่สำนักการค้าเย่ว์ไหลจะเข้าไปทำธุรกิจและคัดเลือกคนในชิลลาจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ในเมื่อสำนักการค้าเย่ว์ไหลเข้ามาทำธุรกิจแล้ว การจดบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับประชากร ที่ตั้ง การคมนาคม และภูมิประเทศโดยรอบของเมืองเหล่านี้ว่ามีจุดยุทธศาสตร์ที่อันตรายหรือไม่ ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลเช่นกัน เพราะการทำธุรกิจ การรู้ข้อมูลเหล่านี้ย่อมเป็นผลดี เพื่อหลีกเลี่ยงโจรผู้ร้าย และหลีกเลี่ยงจุดที่อันตราย ดังนั้น หลี่เต้าจงจึงมีความเข้าใจเกี่ยวกับเมืองเหล่านี้อย่างเพียงพอ

ตามการชี้ของหลี่เต้าจง พวกเขาจะสละเมืองอำเภอชายแดนทั้งหมดสามแห่ง แล้วรวมกำลังทหารหลักไปไว้ที่เมืองห้าแห่งแทน เมื่อเห็นเมืองทั้งห้าแห่งนี้ คิมต็อกมันก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย พูดตามตรง นางมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับที่นี่น้อยกว่าหลี่เต้าจงเสียอีก แต่แม่ทัพคิมกลับรู้สึกประหลาดใจ เพราะ... นี่หรือคือแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงแห่งต้าถัง? นี่ยังไม่ใช่หลี่จิ้ง แม่ทัพที่มีชื่อเสียงที่สุดของต้าถังด้วยซ้ำ แต่เมืองทั้งห้าแห่งที่อีกฝ่ายชี้ออกมานั้น ประกอบด้วยเมืองของแพ็กเจหนึ่งแห่ง และเมืองของชิลลาสี่แห่ง

เมืองทั้งห้าแห่งนี้ล้วนตั้งอยู่ในภูมิประเทศที่อันตราย ไม่ว่าจะอิงภูเขาหรือติดแม่น้ำ ยากที่จะปิดล้อมเมืองได้อย่างสมบูรณ์ เว้นเสียแต่จะมีกองทัพนับหมื่นนายบุกเข้ามา แต่โครยอไม่สามารถระดมกองทัพจำนวนมากขนาดนั้นได้ นอกจากนี้ พื้นที่ของเมืองทั้งห้าแห่งก็ไม่เล็ก กำแพงเมืองก็ถือว่าใช้ได้ หากยึดเมืองเหล่านี้ไว้ และสะสมเสบียงให้เพียงพอ ศัตรูที่ต้องการจะตีให้แตก ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ถ้าศัตรูต้องการจะข้ามผ่านเมืองทั้งห้าแห่งนี้ไป ก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน เพราะเมื่อข้ามผ่านเมืองทั้งห้าแห่งนี้ไปแล้ว ตำแหน่งตรงนี้มีความสำคัญมาก หากตัดขาดเส้นทาง กองทัพที่ข้ามเมืองมาก็จะกลายเป็นเต่าในไห แนวป้องกันเช่นนี้ หากมีทหารชั้นยอดเพียงพอ โครยอก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตีแตก

"ทุกอย่างฟังท่านแม่ทัพหลี่" แม่ทัพคิมตัดสินใจแทนราชินีทันที เขารู้ว่าราชินีไม่เข้าใจ ในเวลานี้เขาแค่ตอบรับก็พอแล้ว "อืม แต่ว่าราษฎรในเมืองทั้งสามแห่งนี้มีประมาณเท่าไหร่?" หลี่เต้าจงชี้ไปที่เมืองอำเภอสามแห่งที่เตรียมจะสละ แล้วถาม "รวมกันประมาณสิบถึงสิบห้าหมื่นคน" แม่ทัพคิมให้ตัวเลขคร่าว ๆ "สามารถถอนพวกเขาออกมาทั้งหมดได้หรือไม่?" หลี่เต้าจงมองแม่ทัพคิม "เรื่องนี้..." แม่ทัพคิมตกตะลึง หากพวกเขาไม่สนใจ เมื่อสงครามมาถึง ราษฎรเหล่านี้ย่อมหนีเอาตัวรอดไปเอง การหนีเข้าไปในแผ่นดินใหญ่เป็นเรื่องแน่นอน แต่ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างการหนีเอาตัวรอดกับการจัดตั้งการอพยพคือ หากราชสำนักจัดตั้งการอพยพ จำเป็นต้องหาวิธีเลี้ยงดูคนเหล่านี้ สิบถึงสิบห้าหมื่นคน ประชากรจำนวนมหาศาลขนาดนี้ จะเลี้ยงดูอย่างไร?