บทที่ 1129 การสิ้นเปลืองเชิงยุทธศาสตร์

สำหรับภารกิจเพิ่มเติมที่หลี่เต้าจงมอบหมายให้นั้น เซวียเหรินกุ้ยไม่ได้มีความคิดอื่นใด เขาไตร่ตรองเพียงครู่เดียวก่อนจะเอ่ยถามตรง ๆ ว่า "ขอเรียนถามท่านแม่ทัพ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายเช่นนี้ ข้าน้อยสามารถจ้างแรงงานท้องถิ่นได้จำนวนเท่าใด และใช้ทรัพยากรได้มากน้อยเพียงใดขอรับ"

"ไม่จำกัดจำนวน" หลี่เต้าจงตอบกลับด้วยคำเพียงสี่คำ เพราะเขารู้ดีว่าต่อให้จ้างชาวบ้านที่พอจะทำงานได้ในละแวกนี้ทั้งหมด ก็คงมีจำนวนไม่มากนัก ยิ่งไปกว่านั้น ชาวบ้านชิลลาเหล่านี้ยังมีงานไร่นาที่ต้องทำ ไม่ได้ว่างงานขนาดนั้น ดังนั้นหากต้องการว่าจ้าง ก็จ้างได้ตามสบาย คำว่าไม่จำกัดจำนวนย่อมหมายรวมถึงไม่จำกัดทรัพยากรด้วย

ทรัพยากรที่ต้าถังนำออกมาใช้ในปัจจุบันมีเพียงสองอย่าง คือ เสบียงอาหารและเกลือ!

เกลือที่ขนส่งมาที่นี่ไม่ใช่เกลือคุณภาพสูงจากทะเลสาบเกลือชากา ที่วางขายในต้าถัง แต่เป็นเกลือสมุทรที่ผ่านการตากแดดและกรองเบื้องต้น โรงงานผลิตเกลือสมุทรของต้าถังในปัจจุบันตั้งอยู่ที่เมือง โซ่วกวงซึ่งเป็นฐานการผลิตเกลือสำคัญในยุคหลังเช่นกัน ที่นั่นมีการสร้างห้างร้านเกลือของรัฐแบบอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ แต่เนื่องจากเพิ่งเริ่มก่อตั้งและเริ่มผลิต การกรองเกลือยังไม่ละเอียดพอ คุณภาพจึงเทียบไม่ได้กับเกลือจากทะเลสาบเกลือชากา

แต่เมื่อเทียบกับเกลือหยาบดั้งเดิมของต้าถัง คุณภาพก็นับว่าดีขึ้นมากโข และสำหรับประเทศอย่างชิลลา คุณภาพเกลือระดับนี้ถือว่า เหนือชั้นอย่างขาดลอย อีกประเด็นสำคัญคือต้นทุน ต้นทุนถูกมาก การผลิตเกลือสมุทรด้วยวิธีตากแดดในปริมาณมหาศาล แม้จะมีอุปกรณ์กรอง แต่ต้นทุนสุดท้ายก็ยังต่ำกว่าเกลือจากทะเลสาบเกลือชากาเสียอีก ดังนั้น ต่อให้ขนส่งเกลือสมุทรเหล่านี้จากแถบทะเลโป๋ไห่ มายังชิลลา ต้นทุนก็ยังต่ำกว่าเสบียงอาหารมากนัก