บทที่ 1130 ประวัติศาสตร์มักซ้ำรอยอย่างน่าประหลาด

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เหล่าหัวหน้าหน่วยสูทกรรมที่ได้รับคัดเลือกก็หิ้วถังไม้เดินออกจากค่ายทหาร พวกเขาจะไป "ทิ้ง" ขยะ พื้นที่ทิ้งขยะถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เมื่อวาน อันที่จริงเมื่อวานตอนเย็นก็มีการทิ้งขยะไปบ้างแล้ว ซึ่งต่อมาก็ถูกคนยากจนแถวท่าเรือเก็บไปจนหมด คนเหล่านี้มักเป็นคนไร้บ้าน ร่างกายอ่อนแอ ทำงานหนักไม่ได้ และยังมีคนพิการ คนแก่ ผู้หญิง และเด็กอีกจำนวนมาก คนที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในท่าเรือนี้มีไม่น้อย คาดว่าน่าจะมีหลายร้อยคน

ข่าวเมื่อวานแพร่ออกไปนานแล้ว วันนี้ที่ "พื้นที่ทิ้งขยะ" ที่กองทัพต้าถังกำหนดไว้ จึงมีคนมารวมตัวกันแต่เช้าตรู่ "ท่านแม่ทัพ... พวกท่านจะทิ้งหรือขอรับ?" เมื่อเหล่าหัวหน้าหน่วยสูทกรรมหิ้ว "ถังขยะ" มาถึงที่นี่ คนยากจนที่มีกลิ่นตัวแรงบางคน และคนใจกล้าบางคนก็ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง พวกเขาผ่านเหตุการณ์เมื่อวานมาแล้ว จึงรู้ว่าทหารต้าถังเหล่านี้พูดคุยง่าย ทำให้พวกเขากล้ามากขึ้น "ใช่" หัวหน้าหน่วยสูทกรรมคนหนึ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ

"เอ่อ ให้พวกเราได้ไหมขอรับ?" คนยากจนและขอทานเหล่านี้ถามอย่างระมัดระวัง ขอทานในยุคนี้ไม่ได้กร่างเหมือนในยุคหลัง ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็เป็นแค่กลุ่มคนแก่ คนป่วย และคนพิการ "อืม เอาไปสิ อย่างไรพวกเราก็กินของเหลือพวกนี้ไม่หมดอยู่แล้ว" หัวหน้าหน่วยเหล่านี้วางถังไม้ลงอย่างตรงไปตรงมา ในไม่ช้า ขอทานเหล่านี้ก็กรูเข้ามาล้อมทันที

ของกินถูกแบ่งจนหมดอย่างรวดเร็ว โจ๊กเหล่านั้นถูกพวกเขากวาดกินด้วยมือหรือถ้วยไม้เก่าๆ จนเกลี้ยง ไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่นิดเดียว เหล่าหัวหน้าหน่วยสูทกรรมเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านตูเว่ยถึงบอกว่าของเหล่านี้จะไม่เสียเปล่า คนเหล่านี้ล้วนเป็นชาวชิลลา แต่ไม่รู้ทำไม เหล่าหัวหน้าหน่วยสูทกรรมกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเท่าไหร่นัก ชาวบ้านทั่วไปที่อาศัยอยู่แถวท่าเรือหลายคนเห็นเหตุการณ์นี้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไร แม้จะอิจฉาความมั่งคั่งของทหารต้าถัง แต่ก็ไม่ถึงขนาดไปแย่งอาหารกับขอทาน อีกอย่าง การที่ขอทานพวกนี้มีชีวิตรอดได้ ก็ช่วยให้พวกเขาไม่ต้องเดือดร้อน และ... ท้ายที่สุดพวกเขาก็เป็นคนเหมือนกัน เป็นคนธรรมดาที่ไม่มีทางเลือก การที่พวกเขารอดชีวิตได้ ก็ถือเป็นเรื่องดี

หลังจากทานอาหารเช้า ที่หน้าประตูค่ายทหาร แรงงานที่ทำงานเมื่อวานก็มารอแต่เช้า พวกเขาได้รับข่าวตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่า วันนี้ยังมีของต้องขนส่ง ป้ายไม้เมื่อวานก็ไม่ได้ยึดคืน พวกเขาแค่พกติดตัวมาก็พอ และเมื่อวานพวกเขาก็ได้รับเสบียงอาหารกันถ้วนหน้า... วันนี้จึงมีคนมาเพิ่มขึ้นอีก