บทที่ 1131 เท่าที่กำลังจะทำได้

เป็นไปตามที่เซวียเหรินกุ้ยได้กล่าวไว้ เช้าวันที่สอง เมื่อหัวหน้าหน่วยสูทกรรมเหล่านี้หิ้ว "อาหารเหลือ" ไปทิ้งอีกครั้ง ที่แห่งนั้นก็มีคนแก่ คนป่วย และคนพิการที่เป็นขอทานมารออยู่หลายร้อยคนแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าทหารต้าถัง พวกเขาต่างก็ว่านอนสอนง่าย ท้ายที่สุดยุคนี้ไม่เหมือนยุคอีกพันกว่าปีข้างหน้า ที่ขอทานจะกล้าทำตัวกร่าง ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นขอทานชาวชิลลา ไม่ใช่ขอทานชาวต้าถัง

เหตุการณ์เมื่อวานได้ถูกเล่าปากต่อปากในหมู่ขอทานเหล่านี้ไปนานแล้ว แต่วันนี้เมื่อพวกเขาเปิดถังไม้เหล่านั้นออก ขอทานทุกคนต่างเงียบกริบ เพราะแม้ในถังไม้จะยังคงเป็นหมั่นโถวและผักดองเช่นเดิม แต่หมั่นโถวเหล่านั้น หลายลูกเหลืออยู่ครึ่งลูก หรือแม้กระทั่งยังมีหมั่นโถวทั้งลูกอยู่ด้วย แม้พวกเขาจะเป็นขอทาน แต่พวกเขาก็ไม่ได้โง่ ถ้าบอกว่าเมื่อวานเป็นเศษอาหารที่กินเหลือแล้วทิ้ง เพราะต้าถังมั่งคั่งร่ำรวย พวกเขายังพอเข้าใจได้ แต่ของอย่างวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถคิดได้ว่าของสิ่งนี้คือ "อาหารเหลือ" ที่จำเป็นต้องทิ้ง ต้องรู้ว่า ของที่เหลืออยู่นี้ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เมื่อดูจากปริมาณนี้ คาดว่าพวกเขาทั้งหลายร้อยคน น่าจะได้กินหมั่นโถวคนละร้อยละหนึ่งส่วน

"เอาล่ะ ทุกคนกินเถอะ ของพวกนี้เป็นของที่เราเหลือ หากพวกเจ้าไม่เอา เราก็ต้องทิ้งอยู่ดี" หัวหน้าหน่วยสูทกรรมที่นำทีมมากล่าวด้วยสีหน้าผ่อนคลาย อันที่จริงพวกเขาเคยทำงานคล้าย ๆ กันนี้ในต้าถัง เพียงแต่นั่นคือการช่วยเหลือผู้ประสบภัย ส่วนนี่เป็นการช่วยเหลือในอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น "ขอบคุณท่านทหารทุกท่าน" ขอทานเหล่านี้อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก ได้แต่กล่าวคำขอบคุณ "โธ่ ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณพวกเจ้า เพราะของพวกนี้เป็นอาหารเหลือ เราจำเป็นต้องกำจัดอยู่แล้ว" หัวหน้าหน่วยสูทกรรมคนนี้ยิ้มแล้วกล่าว "เอาอย่างนี้ ทุกคนมาเข้าแถว พยายามให้ทุกคนได้รับส่วนแบ่ง"

ขอทานเหล่านี้ต่างเข้าแถวอย่างเงียบ ๆ แม้แต่ขอทานบางคนที่ดูท่าทางดุร้าย ก็ยังเข้าแถวอย่างเรียบร้อย ทุกคนที่ได้รับหมั่นโถวและผักดองต่างสังเกตเห็นถังไม้ที่ทหารเหล่านี้หิ้วมา แตกต่างจากถังไม้สกปรกที่ใช้ทิ้งขยะในวันแรก ถังไม้ในวันนี้แม้จะเก่าไปบ้าง แต่กลับสะอาดสะอ้าน เห็นได้ชัดว่าถังไม้เหล่านี้ไม่ได้มีไว้สำหรับใส่ขยะ

หมั่นโถวมีไม่มากนัก แต่ทุกคนก็ได้รับไปประมาณคนละร้อยละ 50 (ครึ่งลูก) สุดท้ายยังเหลืออีกสิบกว่าลูก ก็แจกจ่ายให้กับคนแก่และคนอ่อนแอไป ไม่มีใครคัดค้าน หลังจากแจกหมั่นโถวเสร็จ ทหารต้าถังเหล่านี้ก็จากไป ส่วนจะเกิดการทะเลาะวิวาท แย่งชิง หรือปัญหาอื่น ๆ หรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาต้องสนใจ หรือจะกล่าวให้ถูกคือ ต่อให้พวกเขาอยากจะสนใจก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะนี่คือคำสั่ง