บทที่ 1133 ธรรมชาติของมนุษย์

ขอทานทุกคนต่างพยายามอย่างสุดความสามารถในการนำกิ่งไม้มาให้ได้มากที่สุด และกิ่งไม้เหล่านี้... แทบทั้งหมดตรงตามเงื่อนไขที่หัวหน้าหน่วยสูทกรรมกำหนดไว้ คือมีความยาวอย่างน้อยหนึ่งเมตรเจ็ดสิบถึงแปดสิบเซนติเมตร และค่อนข้างตรง ขอทานบางคนที่ร่างกายแข็งแรงกว่าและอายุน้อยกว่า ถึงกับแบกกิ่งไม้มาเป็นมัดใหญ่ หนึ่งในนั้นเป็นคนหน้าตาดุร้าย แต่ก็แบกมาเยอะมาก ส่วนขอทานตัวน้อยจำนวนไม่น้อย แม้จะเอามาได้ไม่มาก แต่ทุกคนก็พยายามเอามาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้แต่เด็กเล็กบางคนที่อาจจะลากกิ่งไม้ไม่ไหว ก็ยังพยายามลากกิ่งไม้เล็ก ๆ มาด้วย

เหล่าหัวหน้าหน่วยสูทกรรมมองภาพเหล่านี้ แม้ใบหน้าจะไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก พวกเขานึกถึงประโยคหนึ่งที่ผู้ตรวจการทางการเมืองเคยกล่าวไว้

"ความดีที่คุณทำต่อผู้อื่น ก็เหมือนกับลูกอม เมื่อกินหมดแล้ว ก็ไม่เหลืออะไร รสชาตินั้นจะถูกลืมเลือนไปอย่างรวดเร็ว แต่ถ้าคุณทำร้ายผู้อื่น ก็เหมือนกับรอยแผลเป็น แม้บาดแผลจะหายดีแล้ว แต่รอยแผลเป็นก็จะคงอยู่ตลอดไป ไม่มีวันลบเลือน"

นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ ขอทานเหล่านี้มีรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วน ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ลิ้มรสลูกอม พวกเขาจึงเข้าใจถึงคุณค่าของมัน แม้แต่คนที่มีท่าทางดุร้ายในกลุ่มขอทานเหล่านี้ก็เป็นเช่นกัน แน่นอนว่าความดุร้ายของพวกเขาอาจจะเป็นเพียงเกราะป้องกันตัวชนิดหนึ่งก็ได้ ท้ายที่สุดแล้ว ในยุคสมัยนี้ หากมีทางเลือก ก็ไม่มีใครอยากเป็นขอทาน

"ขอบคุณทุกคน รบกวนวางของไว้ตรงนี้ได้เลย เดี๋ยวเราจะจ้างคนมาปักลงดินเพื่อล้อมรั้วที่นี่ ดังนั้นยังต้องการกิ่งไม้เพิ่มอีกมาก ขอให้ทุกคนช่วยกันต่อไปทุกวันนะ" "แต่เนื่องจากงานนี้ค่อนข้างง่าย ค่าตอบแทนที่เราให้จึงไม่มากนัก อาหารสามมื้อต่อวัน กินจนอิ่ม" หัวหน้าหน่วยสูทกรรมคนหนึ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม