บทที่ 1134 คฤหาสน์ฉินหวางจะเป็นแฟรนไชส์แล้ว

"อยู่ที่กุ้ยโจวพ่ะย่ะค่ะ" หลี่เค่อกล่าวอย่างจนใจ อย่างไรก็ตามแผนที่ต้าถังก็ได้เปลี่ยนชื่อไปมากแล้ว การเรียกขานก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน หลี่เค่อพูดเช่นนี้ หลี่ซื่อหมินก็น่าจะรู้ "อ้อ พ่อนึกออกแล้ว คือภูเขาในเขตอู่หลิงใช่หรือไม่? ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวอู่หลิงเคารพนับถือ ก็ได้ ดีมาก เจ้าไปจัดการเอง แถวนั้นยังมีเขาเทียนเหมินอีกแห่ง เจ้าก็เอาไปด้วยเลย ยังมีอะไรอีกไหม?" หลี่ซื่อหมินถาม "ยังจะมีอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?" หลี่เค่อพูดไม่ออก "ใช่สิ นี่เพิ่งไม่กี่แห่งเอง ก็แค่คฤหาสน์ไม่กี่หลัง ที่ดินที่ให้เจ้าก็ไม่ใช่ที่ดินทำกินที่เหมาะแก่การเพาะปลูก นี่นับเป็นรางวัลอะไรได้?"

"ก็ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นทะเลสาบหลู, เขาชางซาน ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ลูกก็จะสร้างด้วยเลยก็แล้วกัน อ้อ ใช่แล้ว ยังมีป่าหิน ที่ยูนนานด้วย ยกให้ลูกทั้งผืนเลย ที่นั่นดูเหมือนจะไม่ใหญ่มาก ลูกจะเอาไว้เป็นสวนหลังบ้านของคฤหาสน์" หลี่เค่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบกล่าว สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในยุคหลังก็มีอยู่เพียงเท่านี้ แม้ว่ายูนนานในปัจจุบันสำหรับต้าถังจะยังเป็นดินแดนของชนเผ่าป่าเถื่อน แต่ตอนนี้อาณาจักรน่านเจ้า ที่รวมหกเผ่าเข้าด้วยกันก็มีประชากรไม่น้อย

"ยูนนานไกลเกินไปหน่อยไหม?" หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้ว "อีกอย่างที่นั่นเป็นป่าลึกดงดิบ มีไข้ป่าชุกชุม จะไปได้หรือ?"

"ที่ห่างไกลถึงจะมีทิวทัศน์ที่สวยงาม อย่างไรก็ตามก็แค่ใช้เงิน ตราบใดที่ใช้เงินก็เป็นเรื่องดี ลูกมีเงินเยอะ ไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหนอยู่แล้ว" หลี่เค่อไม่สนใจแล้ว "ตกลง งั้นก็ตามนี้ เอาแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ประชุมเช้า พ่อจะออกราชโองการเลย ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไปจัดการเอง ป่าหินนั่นก็ยกให้เจ้าทั้งผืนตามที่เจ้าว่า" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างสบาย ๆ

พูดตามตรง หลี่เค่อตอนนี้มีสีหน้าแปลก ๆ อยู่บ้าง มรดกโลกทางธรรมชาติในอนาคต จะมาเป็นสวนหลังบ้านของข้าหรือ? เมื่อนึกถึงความมหัศจรรย์ของป่าหิน การเอามาเป็นสวนหลังบ้านก็นับว่าไม่เลว ได้ ตกลงตามนี้ คนน้อย? คนน้อยไม่สำคัญ ข้าไปแล้วคนก็จะเยอะเอง คฤหาสน์ฉินหวางของข้าก็สร้างไปถึงที่นั่นแล้ว พื้นที่เหล่านั้นก็ถือว่าเป็นที่ราบใกล้เคียง ย่อมมีราษฎรอพยพไปอยู่เอง ค่อย ๆ ทำไป เขาชางซาน ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ พูดตามตรง ชาติก่อนหลี่เค่อยังไม่มีโอกาสได้ไป แต่ป่าหินเคยไปครั้งหนึ่ง ประทับใจมาก