บทที่ 1144 เจ้าเล่นด้วยความจริงใจแบบนี้เลยหรือ?

"บ้านร้างเยอะไหม?" หลี่เต้าจงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "จะเรียกว่าบ้านร้างก็ไม่เชิง ควรเรียกว่าบ้านว่างมากกว่าขอรับ สมัยสงครามครั้งก่อน ที่นี่คือแนวหน้า ชาวบ้านจำนวนมากจึงหนีภัยไปแล้ว" ปาร์คชินจงตอบ หลี่เต้าจงพยักหน้า เขาพอจะรู้แล้วว่าขอทานในประเทศของฝ่ายตรงข้ามมาจากไหน คาดว่าน่าจะมีผู้ลี้ภัยจำนวนไม่น้อย

"อืม เตรียมพื้นที่ว่างเพื่อรองรับชาวบ้านเหล่านี้ให้พร้อม" หลี่เต้าจงสั่งการ "เพียงแต่... เรื่องเสบียงอาหารอาจจะมีปัญหาบ้าง" ปาร์คชินจงมีสีหน้าลำบากใจ เสบียงของพวกเขามีไม่มาก และต่อให้เขาอยากจะหาเพิ่ม เขาก็หาไม่ได้ "จะอยู่ได้นานแค่ไหน?"

"สำหรับคนประมาณสองหมื่นคน น่าจะอยู่ได้ประมาณหนึ่งเดือนขอรับ" ปาร์คชินจงให้คำตอบที่ค่อนข้างต่ำ "เอาตามนี้ไปก่อน ค่อยๆ แก้ปัญหาไปทีละขั้น" หลี่เต้าจงคิดแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ตอนนี้ต้องรอดูแผนการของศัตรูก่อน เผื่อว่าศัตรูจะบ้าเลือดบุกเข้ามาจริง ๆ ผลลัพธ์อาจจะออกมาเร็วก็ได้

หน่วยลาดตระเวนของต้าถังมีจำนวนไม่มาก สาเหตุหลักคือม้าศึกที่ขนส่งมามีจำนวนจำกัด ดังนั้นเป้าหมายของหน่วยลาดตระเวนเหล่านี้จึงไม่ใช่การสืบข่าวกรองเชิงลึก เป้าหมายหลักมีเพียงอย่างเดียว คือยืนยันตำแหน่งคร่าว ๆ ของกองกำลังหลักข้าศึก รู้แค่นี้ก็พอแล้ว ในยุคนี้ยังไม่มีอาวุธโจมตีระยะไกลที่มีประสิทธิภาพ อาวุธระยะไกลมีเพียงธนูและหน้าไม้ทหาร ซึ่งระยะสังหารจำกัดอยู่เพียงในระยะร้อยเมตร และในระยะร้อยเมตร หน่วยลาดตระเวนสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน ขอเพียงม้าศึกของเจ้าดีพอ เจ้าก็สามารถวิ่งวนรอบ ๆ ข้าศึกได้อย่างสบาย ดังนั้นการตรวจสอบตำแหน่งกองกำลังหลักของข้าศึกจึงไม่ใช่เรื่องยาก

ไม่นาน หลี่เต้าจงก็ได้รับข้อมูลที่หน่วยลาดตระเวนส่งกลับมา "เจ้าหมายความว่า ความเร็วในการเดินทัพของข้าศึกช้ามาก วันหนึ่งเดินได้แค่ประมาณสามสิบลี้เท่านั้นหรือ?" หลี่เต้าจงมองหน่วยลาดตระเวนด้วยความงุนงง "ขอรับ! ท่านแม่ทัพ"