บทที่ 1160 เว่ยจอมฝีปากกล้ากับหลี่เอ้อร์

หลี่ซื่อหมินเหลมองเว่ยเจิงด้วยหางตา "เจ้าบอกว่าเจ้าไม่ใช่คนแบบนั้นไม่ใช่หรือ? ทำไม? ตอนนี้ข้ายังไม่ได้เป็นไท่ซ่างหวง (จักรพรรดิหลวง) เลย เจ้าก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ?"

"พูดราวกับว่าหลังจากพระองค์เป็นไท่ซ่างหวงแล้ว จะไม่มีอำนาจลงโทษกระหม่อมอย่างนั้นแหละ" เว่ยเจิงย้อนถาม "ข้าเคยลงโทษเจ้าเจิ้งกั๋วกง (เว่ยเจิง) ตั้งแต่เมื่อไหร่?" หลี่ซื่อหมินตาโตถามกลับ "พระองค์ลงโทษตั้งหลายครั้ง เพียงแต่ทุกครั้งพระองค์ก็เสียใจภายหลังแล้วคืนคำสั่ง นั่นแสดงว่าในใจลึก ๆ ของพระองค์ก็รู้สึกว่าสิ่งที่กระหม่อมพูดนั้นถูกต้อง" เว่ยเจิงกล่าว "งั้นหรือ? ข้าไม่ยักรู้ว่าข้าเป็นคนใจกว้างขนาดนั้น" หลี่ซื่อหมินแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"ก็มีความเป็นไปได้พะย่ะค่ะ รอให้กระหม่อมตายไปแล้ว ไม่แน่ว่าพระองค์นึกถึงเรื่องที่กระหม่อมกวนโมโหขึ้นมาได้ อาจจะไปขุดหลุมศพกระหม่อมขึ้นมาด่าสักสองสามประโยคก็ได้" เว่ยเจิงไม่ยอมลดราวาศอก ฝางเสวียนหลิง: "..." จ่างซุนอู๋จี้: "..."

เว่ยเจิง วันนี้เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เจ้ามางัดข้ออะไรกับผู้เฒ่าหลี่ตรงนี้ แม้ว่าสมัยอยู่จวนฉินหวางจะไม่มีเจ้า แต่เจ้าก็อยู่มาตั้งแต่ฝ่าบาทครองราชย์ ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้วเจ้ายังไม่รู้นิสัยอีกหรือ? ช่างเถอะ ดื่มชา ดื่มชา อย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า

"ดีมากเว่ยเจิง ในสายตาเจ้า ข้าเป็นคนไร้เหตุผลขนาดนั้นเชียวหรือ? ต่อให้ข้าโกรธจริง ๆ ข้าจะไปขุดหลุมศพเจ้าทำไม? อย่างมากข้าก็แค่พังป้ายหลุมศพเจ้า ให้เจ้ากลายเป็น ผีเร่ร่อน ก็พอแล้ว" หลี่ซื่อหมินโกรธจนลุกขึ้นยืน "ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมก็ต้องขอบพระทัยฝ่าบาท อย่างน้อยก็ยังเหลือศพครบสมบูรณ์ให้กระหม่อม" เว่ยเจิงประสานมือคารวะ