บทที่ 1161 ล้วนเป็นความผูกพัน จะมาคิดเล็กคิดน้อยทำไม

เมื่อออกจากตำหนักเซวียนเจิ้ง ทั้งสามคนต่างตกอยู่ในความเงียบ สาเหตุหลักคือการสนทนาในวันนี้ดูเหมือนจะไม่มีเนื้อหาสาระอะไรมากนัก แต่กลับเปิดเผยข้อมูลออกมามากมายเหลือเกิน

"ท่านเจิ้งกั๋วกง (เว่ยเจิง)" เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จ่างซุนอู๋จี้ก็เอ่ยขึ้น "ท่านจ้าวกั๋วกง (จ่างซุนอู๋จี้)" เว่ยเจิงขานรับ "ท่านคิดว่าฝ่าบาททรงเตรียมพร้อมแล้วจริง ๆ หรือ?" จ่างซุนอู๋จี้ถาม

"น่าจะเป็นเช่นนั้น... เพราะขนาดข้าพูดกับฝ่าบาทแบบนั้น พระองค์ก็ยังไม่ตำหนิข้า ดูออกได้เลยว่าสภาพจิตใจของฝ่าบาทผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อนมาก หากเป็นสมัยก่อนที่ทรงทุ่มเทกายใจเพื่อการพัฒนาต้าถัง ฝ่าบาทไม่ได้เป็นเช่นนี้ ตอนนั้นราชกิจรัดตัว ความกดดันสูง หากข้ากล้าโต้เถียงกับฝ่าบาทเช่นนี้ในตอนนั้น คาดว่าฝ่าบาทคงทรงกริ้วจนเต้นผางไปนานแล้ว" เว่ยเจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ

"ดูออกว่าฝ่าบาททรงมองพวกเราเป็นสหายเก่ามากกว่าขุนนาง คาดว่าท่าทีของฝ่าบาทในวันนี้ก็เพื่อจะบอกพวกเราว่า วันหน้าเมื่ออยู่กับพระองค์ ควรจะทำตัวเหมือนเพื่อนเก่ามากกว่า" ฝางเสวียนหลิงถอนหายใจพลางกล่าว การคบหากันระหว่างกษัตริย์และขุนนาง ไหนเลยจะเรียบง่ายปานนั้น

เว่ยเจิงไม่ได้ว่างงานจนไม่มีอะไรทำถึงไปงัดข้อกับหลี่ซื่อหมิน เพียงแต่ต้องการหยั่งเชิงฝ่าบาทเท่านั้น และฝ่าบาทก็ทรงทราบเจตนาของพวกเขา ซึ่งถือว่าเป็นการแสดงความตั้งใจในทางอ้อม คำพูดบางคำ เรื่องบางเรื่อง ตราบใดที่ฝ่าบาทยังนั่งอยู่บนบัลลังก์นั้น ย่อมไม่อาจพูดออกมาได้ แต่การกระทำนี้ก็เป็นการบอกพวกเขาทางอ้อมว่า พระองค์ทรงตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ไม่ใช่แค่เปลี่ยนรัชทายาทเท่านั้น แต่พระองค์จะเปลี่ยนตัวเองออกด้วย ให้พวกเขาทุกคนเตรียมใจไว้ให้ดี