บทที่ 1162 เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวพวกเขา

เว่ยเจิงมองฝางเสวียนหลิงด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะเบะปากแล้วเอ่ยว่า "ไม่ใช่ข้าดูถูกท่านนะ แต่เรื่องใช้เงิน ท่านมีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยหรือ?"

"ดูท่านพูดเข้า ข้าฝางเสวียนหลิงแม้จะเกรงใจภรรยา แต่นั่นเพราะข้าให้เกียรตินาง เรื่องอื่นข้าอาจฟังนาง แต่เรื่องใช้เงินนี้ข้ายังพอมีสิทธิ์ตัดสินใจอยู่บ้าง" ฝางเสวียนหลิงตบหน้าอกตัวเองอย่างมั่นใจ

เรื่องนี้เฒ่าฝางไม่ได้โม้ แม้ภรรยาของฝางเสวียนหลิงจะดุไปบ้าง แต่เรื่องการใช้จ่ายเงินทอง นางไม่เคยจำกัดใคร ยุคสมัยนี้ทรัพย์สินเงินทองยังไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตระกูลฝาง "ก็ได้ ในเมื่อท่านเชิญชวนอย่างจริงใจขนาดนี้ พวกเราก็ไปดูละครเวทีกันเถอะ" เว่ยเจิงพยักหน้าตกลง

"แล้วเรื่องที่กรมซ่างซูดำเนินงานผิดระเบียบนั่นล่ะ" ฝางเสวียนหลิงถามต่อ "อ๋อ เรื่องนั้นน่ะหรือ ข้าหารือกับองค์ชายแล้ว ช่วงปฏิรูปสถานการณ์แบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ องค์ชายตรัสว่า 'ครั้งนี้จะละเว้นให้ แต่ห้ามทำอีก' แต่ถึงกระนั้นนี่ก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว ทางที่ถูกต้องคือต้องเร่งร่างกฎหมายและระเบียบที่เกี่ยวข้องออกมาให้เร็วที่สุด ดังนั้นในการประชุมระดับชาติปีหน้า กฎหมายด้านนี้ควรต้องผ่านการพิจารณาก่อนจะดีกว่า" เว่ยเจิงกล่าว

ฝางเสวียนหลิงอ้าปากค้าง สุดท้ายตัดสินใจไม่ด่ากลับ ใครใช้ให้เจ้าดำเว่ยตอนนี้กุมไพ่ตายอยู่เล่า กรมซ่างซูตอนนี้อยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการปฏิรูป แต่ละหน่วยงานย่อมมีความวุ่นวายแน่นอน หน่วยงานใหม่เพิ่มขึ้นมากมาย บุคลากรที่เพิ่มเข้ามาก็ยังทำงานไม่คล่อง เป็นเรื่องปกติธรรมดา อย่าว่าแต่คนข้างล่างเลย แม้แต่ตัวเขาเองหลายครั้งก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ถ้าช่วงนี้สำนักเหมินเซี่ยว่างงานแล้วเข้ามาวุ่นวาย คอยตรวจสอบและสั่งให้แก้ไขใหม่ วัน ๆ คงไม่ต้องทำอะไรกันพอดี