บทที่ 1166 องค์ชายฉินหวางก็มีคมดาบ

ยังไม่ทันที่สวีอินจะเริ่มแก้ตัว ผู่จิ่วไป๋ก็หยิบเอกสารคำให้การจากด้านข้าง ยื่นให้สวีอินโดยตรง "ดูเอาเอง ใช่เรื่องที่เจ้าทำหรือไม่" สวีอินรับเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา รายละเอียดในนั้นชัดเจนเกินไป ทั้งขั้นตอนคร่าว ๆ เวลาที่เกิดเหตุ หรือแม้แต่เวลาที่พวกเขาเดินทางมาถึงที่นี่ ล้วนถูกบันทึกไว้อย่างละเอียด สวีอินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำได้อย่างไร แต่การสืบสวนจนได้ข้อมูลลึกซึ้งขนาดนี้ เรื่องราวก็ชัดเจนแล้วว่า อีกฝ่ายมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาอยู่ในมือ

สวีอินอยากจะโต้แย้ง แต่เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มโต้แย้งจากตรงไหน เอกสารนี้อาจจะยังไม่ใช่คำให้การที่เป็นทางการ แต่การที่ฝ่ายตรงข้ามมีข้อมูลเหล่านี้อยู่ในมือ สวีอินไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายรู้อะไรไปมากแค่ไหนแล้ว มือที่ถือกระดาษของเขาสั่นเทาเล็กน้อย ผู่จิ่วไป๋ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แก้ตัว รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที "พวกเจ้านี่ใจเหี้ยมจริง ๆ เขาว่ากันว่าตระกูลขุนนางทำได้ทุกอย่างโดยไม่เลือกวิธีการ วันนี้ได้เห็นกับตาแล้ว เรื่องพรรค์นี้ก็ยังกล้าทำ เจ้ารู้ไหมว่าผลที่ตามมาคืออะไร?"

ความเงียบเข้าปกคลุม สวีอินอยากจะพูด แต่ริมฝีปากขยับไปมาอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่มีคำใดหลุดออกมา "เอาเถอะ จริง ๆ แล้วเจ้าไม่ต้องรับสารภาพอะไรก็ได้ อยากพูดก็พูด ไม่อยากพูดก็ช่าง ประเดี๋ยวข้าจะให้คนเข้ามาคุยกับเจ้า อ้อ จริงสิ ดูแปดคำนั้นไว้ให้ดี" ผู่จิ่วไป๋ชี้ไปที่ตัวอักษรขนาดใหญ่แปดตัวที่แขวนอยู่บนผนัง สวีอินเงยหน้ามอง ตัวอักษรสีดำบนพื้นขาวแปดตัวเขียนว่า: "รับสารภาพโทษหนักเป็นเบา ขัดขืนโทษเบาเป็นหนัก"

ผู่จิ่วไป๋และชายหนุ่มคนนั้นเดินออกจากห้องสอบสวนไปแล้ว เมื่อออกมาจากห้องสอบสวน ผู่จิ่วไป๋ก็ถอนหายใจอย่างจนใจ "พวกเราลงมือช้าไปนิด โชคดีที่พ่อของหวังซีบาดเจ็บไม่หนักมาก น่าจะรักษาให้หายได้"

"ช่วยไม่ได้ครับ ภารกิจของกรมข่าวกรองหนักหนามาก ตระกูลขุนนางน้อยใหญ่ทั่วประเทศมีมากมายที่ต้องจับตามอง ครั้งนี้โชคดีที่สายข่าวของเราเป็นฝ่ายแจ้งเบาะแสเข้ามา มิฉะนั้นกว่าเราจะรู้เรื่อง หวังซีคงกลับถึงฉางอันไปแล้ว"