บทที่ 1174 เรามาปรึกษาตาเฒ่าหลี่กันหน่อย

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เค่อ สีหน้าของหลี่เฉิงเฉียนก็เคร่งขรึมขึ้นทันที เขากล่าวอย่างจริงจังว่า "ซานหลาง (น้องสาม) เจ้าวางใจเถอะ หากพี่ไม่รู้อะไร พี่จะถามเจ้าแน่นอน พี่น้องอย่างเราไม่มีอะไรต้องปิดบังกันอยู่แล้ว"

"แบบนี้สิถึงจะถูก ฮิฮิ รอให้พ้นช่วงยุ่ง ๆ นี้ไปก่อน ข้าจะพาท่านพี่ไปดูของดี ของเล่นสนุก ๆ" หลี่เค่อกล่าวด้วยรอยยิ้มทะเล้น "ได้เลย แม้จะไม่รู้ว่าเจ้าสรรหาอะไรมาเล่นอีก แต่ถ้าไม่สนุกพี่ไม่ยอมนะ" หลี่เฉิงเฉียนหัวเราะตอบ "ไม่มีปัญหา ของที่ข้าทำท่านพี่ก็รู้มืออยู่ วางใจได้!" หลี่เค่อยิ้มร่า

เมื่อออกจากที่พักของหลี่เค่อ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เฉิงเฉียนก็หายวับไปทันที เขานวดขมับตัวเองอย่างปวดหัว ข้ามาหาเขาบ่อยเกินไปหรือเปล่า? ดูท่าทางซานหลางอยากจะสอนงานข้าด้วยตัวเองเสียแล้ว แบบนี้ไม่ดีแน่ ถ้าข้าอยากเรียนรู้งาน ข้าจะวิ่งมาหาเขาทำไม จุ๊ ๆ ต้าถังตอนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว

หลี่เฉิงเฉียนส่ายหน้า แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เขาตัดสินใจว่าควรจะออกไป "ตรวจราชการลับ" ข้างนอกอีกสักรอบดีหรือไม่ ข้างนอกนั่นแหละถึงจะมีอิสระเสรี พอนึกย้อนไปถึงตอนเด็กที่ถูกพร่ำบอกให้สืบทอดตำแหน่งนี้ การเตรียมตัวต่าง ๆ ที่ทำมาตั้งแต่เล็ก จนกระทั่งได้คุยกับหลี่เค่อและคิดตก ชีวิตช่วงหลังมานี้... ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว สาเหตุหลักคือสภาพจิตใจที่เปลี่ยนไป ชะตากรรมของคนนับสิบล้านคนในประเทศกดทับอยู่บนบ่า จะบอกว่าไม่มีความกดดันเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ ขอแค่มีความรับผิดชอบสักนิด ความกดดันย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่พอลองคิดดู ตอนนี้ความกดดันในใจของหลี่เฉิงเฉียนมีเพียงความรู้สึกผิดต่อหลี่เค่อเท่านั้น ช่างเถอะ ความรู้สึกผิดแค่นี้ ถือซะว่าพี่ชายติดค้างเจ้า ก็ใช้บัลลังก์ฮ่องเต้ชดใช้คืนให้เจ้าก็แล้วกัน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ดีจะตาย