บทที่ 1175 องค์ชาย ท่านจงใจกวนประสาทคนอื่นชัด ๆ

"ฮิฮิ ท่านพ่อ ท่านอยากกินก็กินเถอะ ไม่มีใครห้ามท่านเสียหน่อย แต่ขนมพวกนี้จะไปสู้ข้าวปลาอาหารได้อย่างไร ฎีกาพวกนี้ตรวจเท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอก ถึงเวลากินข้าวก็ต้องกินนะท่านพ่อ" หลี่เค่อหัวเราะร่า แล้วขยับเข้าไปใกล้

เมื่อเห็นว่าฉางหลิน "หลุดปาก" ออกมาแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป พระองค์เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า: "เจ้าก็พูดง่ายนี่นา เจ้าแค่ชี้สั่งการอยู่ตรงนั้น โบกมือวูบเดียว จรดพู่กัน ประทับตรา คำสั่งปฏิรูปก็ลงมาเป็นชุด ๆ"

"เบื้องหลังไม่ต้องมีคนคอยจับตาดู คอยระวังหลัง และใส่ใจในรายละเอียดหรือไร?"

หลี่ซื่อหมินรู้ทันว่าหลี่เค่อชินกับวิธีการบริหารราชการแบบสั่งการภาพรวม ไม่ค่อยลงรายละเอียด ดังนั้นพระองค์จึง "หลอกด่า" ได้อย่างสบายใจ "ฮิฮิ ท่านพ่อก็พูดเกินไป หากไม่รู้ว่ามีท่านพ่อคอยนั่งบัญชาการอยู่ที่นี่ หากไม่รู้ว่าท่านพ่อคือ เสาหลักค้ำจุนแผ่นดิน (ติ้งไห่เสินเจิน) แห่งต้าถัง ลูกจะกล้าทำแบบนี้หรือ?" หลี่เค่อรีบเยินยอเอาใจ ตาเฒ่าหลี่พูดถูก เรื่องพวกนี้ต้องมีคนคอยตามเช็ดตามล้างจริง ๆ อีกอย่าง เขาจะทำทุกอย่างคนเดียวไม่ได้หรอก ขืนทำหมด แล้วท่านพ่อกับพี่ใหญ่จะทำอะไรล่ะ?

"อีกอย่าง ตอนนี้งานที่ลูกทำก็มีแต่จะเยอะขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่หรือ?" หลี่เค่อรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นจนใจ "ใช่สิ จะไม่เยอะได้ยังไง? เยอะจนข้าแทบไม่มีเวลากินข้าว เจ้ารู้ไหมว่าในนั้นมีรายละเอียดมากมายแค่ไหน? เจ้าทำงานเยอะก็จริง แต่คนที่ตามเก็บงานข้างหลังเหนื่อยยิ่งกว่า" หลี่ซื่อหมินมองค้อน อย่างไรเสียตอนนี้หลี่ซื่อหมินก็ยึดหลัก ข้าบริสุทธิ์ใจ เข้าสู้