บทที่ 1176 ฝ่าบาท นี่แหละคือสาเหตุที่กระหม่อมไม่ด่าองค์ชาย

สีหน้าของฝางเสวียนหลิงและอีกสองคนดูแปลกประหลาดเล็กน้อย เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฉพาะในรัชศกเจินกวนก็มีการจัดการสอบเคอจวี่ไปแล้วหลายครั้ง พวกเขาย่อมรู้ดีว่าบัณฑิตจากตระกูลขุนนางที่ผ่านการคัดเลือกเหล่านี้ จริง ๆ แล้วปรับตัวเข้ากับระบบราชการได้ไม่เร็วนัก อาจกล่าวได้ว่า ความเร็วในการเรียนรู้งานของพวกเขาด้อยกว่าคนที่องค์ชายคัดเลือกมาอย่างเทียบไม่ติด หากไม่ใช้เวลาสักสามถึงห้าปี ความสามารถของพวกเขาก็ยากที่จะประเมินออกมาได้ และยากที่จะค้นพบว่าพวกเขาถนัดด้านใด

ระบบขุนนางของต้าถังในปัจจุบันเป็นเช่นนี้ แม้ว่าหลังจากสอบผ่านเคอจวี่ ฝ่าบาทจะพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงขุนนางลอย (ไม่มีตำแหน่งประจำ) มีเพียงระดับขั้น จากนั้นก็ต้องเข้าไปทำงานในหน่วยงานต่าง ๆ ขาดคนตรงไหนก็ไปทำตรงนั้น เหมือนกับที่องค์ชายเรียกว่า การฝึกงาน (Internship)

ในระหว่างกระบวนการฝึกงาน เมื่อยืนยันความสามารถได้แล้ว ฝ่าบาทจึงจะมอบโอกาสให้ ไม่ว่าจะส่งไปประจำการหัวเมือง หรือแต่งตั้งให้รับตำแหน่งในหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่ง หากไม่ใช้เวลาสั่งสมประสบการณ์นับสิบปี ยากนักที่จะได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ แน่นอนว่าถ้าเป็นคนเก่งเป็นพิเศษ ก็อาจได้รับตำแหน่งสำคัญตั้งแต่อายุยังน้อย

หากไม่มีตัวเปรียบเทียบ ก็คงไม่มีใครรู้สึกว่ามีปัญหาอะไร เพราะทุกราชวงศ์ก็เป็นเช่นนี้มาตลอด แต่ตอนนี้ หากจัดการสอบแบบเดิมขึ้นมาอีกครั้ง ย่อมเกิดการเปรียบเทียบอย่างรุนแรงระหว่างสองกลุ่ม แล้วคนที่สามารถเข้าร่วมสอบเคอจวี่ได้คือใคร? ล้วนเป็น บุตรภรรยาเอก (ลูกสายตรง) ของตระกูลขุนนางใหญ่ เป็นทายาทสายตรง แกนหลักของตระกูลที่ได้รับการฟูมฟักมาตั้งแต่เด็ก

หากคนเหล่านี้ถูกคัดเลือกเข้ามา แต่ผลปรากฏว่าความสามารถในการทำงานกลับด้อยกว่าคนที่จบมาจากโรงเรียนธรรมดา ๆ ขององค์ชาย ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร? คาดว่าถึงตอนนั้นทั้งสองฝ่ายคงต้องตกตะลึง ฝ่ายหนึ่งอาจคิดว่า "ที่แท้พวกหัวกะทิของตระกูลขุนนางก็มีน้ำยาแค่นี้เองหรือ?" อีกฝ่ายหนึ่งอาจคิดว่า "หรือว่าเป็นที่ตัวข้าเองที่มีปัญหา? ที่แท้ข้ามันขยะขนาดนี้เชียวหรือ?"