บทที่ 1179 ข้าหลี่เค่อเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว

ฝางเสวียนหลิงตรึกตรองดูแล้ว สิ่งที่เว่ยเจิงพูดก็มีเหตุผล หากไม่เข้าร่วมก็ดูจะไม่ถูกต้องนัก ผลลัพธ์ที่องค์ชายต้องการคือให้ทั้งสองฝ่ายเกิดการแข่งขัน หากลูกชายของพวกเขาไม่เข้าร่วม ขุนนางฉลาด ๆ จำนวนไม่น้อยย่อมจับสังเกตได้ หากคนอื่นพากันทำตามไม่ส่งลูกหลานมาสอบ การที่ตระกูลขุนนางเข้าร่วมก็จะไร้ความหมาย ประเด็นสำคัญคืออย่าให้คนภายนอกมองเจตนาออกจึงจะดีที่สุด ดังนั้นต้องทำให้เรื่องนี้ดูเป็นการเป็นงานและได้รับความสำคัญ

ร่วมก็ร่วมเถอะ อย่างไรเสียลูก ๆ ก็ไม่ค่อยจะทำให้เบาใจอยู่แล้ว ให้ไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็เป็นเรื่องดี ดังนั้น ถ้าพวกเขาอยากขายหน้า ก็ปล่อยให้ไปขายหน้าเอาเอง

จ่างซุนอู๋จี้ที่อยู่ข้าง ๆ คิดตาม ดูเหมือนจะมีเหตุผลจริง ๆ เขาจึงกล่าวอย่างจำยอมว่า "ในเมื่อพวกท่านส่งลูกไปสอบ งั้นข้าก็จะส่ง ลูกสี่ถึงลูกเจ็ด ไปสอบด้วย" จ่างซุนอู๋จี้มีลูกชายค่อนข้างเยอะ รวมแล้วถึง 12 คน และเขาอายุน้อยกว่าเว่ยเจิงและฝางเสวียนหลิงเป็นสิบปี ดังนั้นเมื่อผ่อนปรนเกณฑ์อายุลงมา ก็มีลูกหลายคนที่สามารถเข้าร่วมสอบได้

"งั้นตกลงตามนี้" ฝางเสวียนหลิงพยักหน้า

เมื่อทั้งสามตกลงกันได้ เรื่องที่เหลือก็ง่ายขึ้นมาก แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่แพร่งพรายข่าวนี้ออกไปในตอนนี้ แม้ว่าในแง่หนึ่งพวกเขาทั้งสามก็นับเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลขุนนางเช่นกัน แต่บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องพูด เพราะนี่ถือเป็นเรื่องดี ล้วนเป็นเรื่องดีทั้งสิ้น ถึงเวลาแล้วที่เหล่า "หัวกะทิ" ของตระกูลขุนนางจะได้รู้เสียทีว่า ในต้าถังยังมีคนอื่นที่สามารถเอาชนะพวกเขาได้ คู่แข่งในอดีตของพวกเขามีเพียงคนระดับเดียวกันจากตระกูลขุนนางอื่น แม้จะมีความกดดันอยู่บ้าง แต่น่าจะไม่มากนัก ทว่าตอนนี้คู่แข่งของพวกเขาคือคนทั่วหล้า ยังอยากจะหยิ่งผยองต่อไปอีกไหม? ได้สิ ก็ไปตั้งใจเรียนมา นี่เป็นเรื่องดี ในแต่ละตระกูลมีลูกล้างผลาญอยู่ไม่น้อย ควรให้ความกดดันแก่คนเหล่านี้บ้าง ให้พวกเขาได้เห็นโลกความเป็นจริง