บทที่ 1178 ห้าวหาญเด็ดขาดดั่งข้า... เหมือนข้าจริง ๆ

หลี่ซื่อหมินที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าแปลกประหลาด แต่ในใจกลับปลื้มปิติยินดีอย่างที่สุด สมแล้วที่เป็นลูกชายที่หน้าตาเหมือนข้าหลี่ซื่อหมินมากที่สุด ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ความสามารถก็ไล่ตามข้าทันถึงสามส่วนแล้ว เขาสามารถเข้าใจหัวใจสำคัญของการควบคุมขุนนางและการต่อสู้ในราชสำนักได้อย่างเชี่ยวชาญ นี่คือการเริ่มสร้าง ฝักฝ่าย ให้ทั้งสองฝ่าย ในราชสำนักย่อมต้องมีฝักฝ่าย หากไม่มีสิถึงจะแปลก เมื่อก่อน ฝางเสวียนหลิงและพวกนับเป็นกลุ่มหนึ่ง จ่างซุนอู๋จี้และพวกก็นับเป็นอีกกลุ่มหนึ่ง ส่วนเว่ยเจิงไม่สังกัดฝ่ายใด สำหรับแม่ทัพนายกอง นอกจากส่วนน้อยแล้ว ที่เหลือก็สนิทสนมกับสองกลุ่มนี้แยกกันไป

ตอนนี้หลี่เค่อเรียนรู้กลยุทธ์นี้ได้แล้ว แถมยัง เรียนรู้ได้ด้วยตนเองโดยไม่ต้องมีอาจารย์สอน อีกทั้งยังใช้วิธีการที่เหนือชั้นกว่ามาก ไม่ใช่แค่ในราชสำนัก แต่เขาทำให้คนทั่วหล้าต้องแข่งขันกัน ถ้าจะแข่งขัน ก็ต้องมีผลงาน มีความสำเร็จ นี่มิเท่ากับเป็นการบีบให้ทุกคนต้องตั้งใจทำงานหรอกหรือ? ไม่ว่าจะมองมุมไหน ผลลัพธ์สุดท้ายย่อมเป็นผลดีต่อราชสำนักและราษฎรอย่างแน่นอน

ประเด็นสำคัญคือ เป็นการเปิดช่องทางระบายความโกรธ ความแค้น และความขัดแย้งในใจของพวกเขา ไม่พอใจหรือ? ไม่พอใจก็เอาชนะกันด้วยงานสิ กดข่มกันด้วยผลงานราชการสิ ทำให้รู้กันไปเลยว่าเจ้ามันขยะ แบบนี้ไม่ดีหรือ? อารมณ์ได้ระบายออกไป ความขัดแย้งก็คลี่คลาย จุ๊ ๆ สมแล้วที่เป็นลูกของข้าหลี่ซื่อหมิน ยอดเยี่ยมจริง ๆ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ!

"อืม หลี่เค่อพูดมีเหตุผล ในเมื่อพวกเจ้าสามคนเห็นชอบ ก็ดำเนินการตามนี้เถอะ ข้าว่าแบบนี้ก็ไม่เลว อย่างไรก็อย่าให้ตระกูลขุนนางเหล่านี้ต้องน้อยเนื้อต่ำใจ ต้องให้โอกาสพวกเขาแสดงฝีมือบ้าง"

"ตระกูลขุนนางเหล่านี้เรืองอำนาจมานับพันปี คงไม่แย่ไปกว่าลูกหลานชาวบ้าน พ่อค้า หรือตระกูลตกยากที่ไร้รากฐานหรอกกระมัง? หากพวกเขาแย่กว่าจริง ๆ นั่นก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่านโยบายปัจจุบันของราชสำนักนั้นถูกต้องไม่ใช่หรือ?"