บทที่ 1181 เช่นนั้นข้าก็ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งแทนพวกเจ้างั้นหรือ?

เมื่อเทียบกับชาวบ้านทั่วไปที่เพียงแค่จับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์หลังมื้ออาหารหรือยามว่าง เรื่องราวที่แท้จริงหาได้เกี่ยวข้องกับพวกเขาไม่ แต่ช่วยไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้องค์ชายได้สร้างเวทีนี้ขึ้นมาให้พวกเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโรงน้ำชา สถานที่เล่านิทาน หรือที่อื่น ๆ สถานที่เหล่านี้มีไว้เพื่อการนี้มิใช่หรือ? นอกจากนี้ ยังมีนักเล่านิทานจำนวนมากกระจายอยู่ตามโรงน้ำชาเล็ก ๆ ในเมืองต้าถังที่ไม่เคยหลับใหลและเมืองฉางอัน นักเล่านิทานเหล่านี้ไม่ได้เล่าเพียงแค่นิทาน แต่หลายคนยังวิพากษ์วิจารณ์สถานการณ์บ้านเมือง วิเคราะห์นโยบายราชสำนัก หรือแม้แต่คาดการณ์ความเป็นไปต่าง ๆ ชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวต่างพากันหลั่งไหลไปฟังกันอย่างเนืองแน่น

ความคิดเห็นของคนเหล่านี้ก็แตกต่างกันไป สรุปง่าย ๆ คือมีทั้งฝ่ายที่สนับสนุนราษฎรทั่วไป และฝ่ายที่สนับสนุนตระกูลขุนนาง แต่ละฝ่ายต่างมีเหตุผลและข้ออ้างของตนเอง หลี่เค่อพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ นักเล่านิทานเหล่านี้ย่อมมีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง คนที่จะมาวิพากษ์วิจารณ์สถานการณ์บ้านเมืองได้ ไม่ใช่ใครก็ทำได้ หากไม่มีวาทศิลป์ ไม่มีความเข้าใจสถานการณ์บ้านเมือง ไม่เคยเรียนหนังสือ จะเอาอะไรมาพูด? คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายหลี่เค่อ และในภายหลังพวกเขาจะค่อย ๆ ถูกส่งต่อให้กรมประชาสัมพันธ์และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควบคุมดูแล อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีการลงทะเบียน หากเกิดปัญหาขึ้น ก็ต้องรับผิดชอบเป็นการส่วนตัว

และการชี้นำความคิดเห็น การสร้างกระแสสังคมเหล่านี้ ย่อมเป็นสิ่งที่หลี่เค่อต้องการ ทำไมนะหรือ? ก็เพื่อให้พวกเขาทุ่มเทแข่งขันกันอย่างบ้าคลั่งอย่างไรเล่า! เมื่อขุนนางหน้าใหม่เหล่านี้เริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง ทำงานล่วงเวลาอย่างบ้าคลั่ง พยายามอย่างบ้าคลั่ง ท่านลองเดาสิว่าขุนนางระดับสูงที่เป็นเจ้านายของพวกเขาจะกดดันไหม? โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นี่ไม่ใช่บริษัทเอกชน แต่บรรยากาศของราชสำนักในปัจจุบันคือ "คนเก่งได้ขึ้น คนไร้ความสามารถต้องลง" ท่านลองเดาสิว่าขุนนางระดับสูงจะยอมอยู่เฉย หรือต้องพยายามให้มากขึ้น?

เมื่อขุนนางระดับสูงเริ่มพยายามมากขึ้น ผลกระทบก็จะส่งต่อกันเป็นทอด ๆ และเมื่อถึงเวลานั้น งานที่จะมาถึงมือหลี่เค่อย่อมลดน้อยลงไปมาก หลายเรื่องพวกเขาต้องจัดการให้เสร็จสิ้นก่อนถึงจะส่งมาได้ หลี่เค่อก็แค่กระจายอำนาจให้พวกเขาอีกหน่อย โดยเฉพาะฝางเสวียนหลิงและอีกสองคน ให้พวกเขาจัดการเรื่องต่าง ๆ ไปก่อนได้เลย อันที่จริงหลายเรื่องที่พวกเขาจัดการ ก็แทบไม่ต่างจากที่หลี่เค่อจัดการเอง ไม่จำเป็นต้องรายงานทุกเรื่อง รอให้เป็นเรื่องใหญ่ระดับชาติค่อยส่งมาให้หลี่เค่อตัดสินใจก็พอ

แม้ตอนนี้จะเป็นช่วงปฏิรูปและมีงานล้นมือ แต่หลี่เค่อก็ยังมีปณิธานอันแน่วแน่ที่จะ "อู้งาน" ถ้าอู้งานได้ก็ต้องอู้ ไม่อย่างนั้นถ้าตาเฒ่าหลี่ทำงานจนล้มป่วยไปจะทำอย่างไร? ให้ตายสิ พ่อเขาเริ่มไม่กินข้าวกลางวันเพื่อทำงานแล้ว สมแล้วที่เป็นจักรพรรดิผู้ขยันหมั่นเพียรที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ เมื่อวานตอนกลับออกมา หลี่เค่อได้กำชับฉางหลินและห้องเครื่องเสวยไว้เป็นพิเศษ ที่สำคัญคือหลี่เค่อลงทุนเดินไปที่ตำหนักจื่อเฉินที่เสด็จแม่ (จ่างซุนฮองเฮา) พำนักอยู่ เพื่อบอกกล่าวให้ช่วยจับตาดูตาเฒ่าหลี่หน่อย ตอนนี้ตาเฒ่าหลี่ก็ฟังแต่คำพูดของจ่างซุนฮองเฮาเท่านั้น แม้แต่เสด็จแม่ของเขา (พระชายาหยาง) ก็เอาไม่อยู่ พระชายาหยางนิสัยอ่อนโยน มักจะตามใจหลี่ซื่อหมินมาตลอด จึงมักเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ