บทที่ 1182 ต่างพากันฮึดสู้ (แข่งขันกันอย่างดุเดือด)

หวังซีตัดสินใจอย่างรวดเร็ว คืนนี้เขาจะนอนดึกขึ้นอีกหนึ่งชั่วยาม (2 ชั่วโมง) เทียนไขในเมืองฉางอันตอนนี้ราคาไม่แพง พอจะซื้อหาได้ ยิ่งไปกว่านั้นในฐานะขุนนางฝึกหัด ทางราชสำนักยังมีการแจกจ่ายเทียนไขให้อีกด้วย เมื่อกลับถึงที่พัก เขาจะอ่านหนังสือให้มากขึ้น โดยเฉพาะการย้อนกลับไปศึกษาวิธีการจัดการราชกิจในอดีต นำมาวิเคราะห์และทบทวนใหม่ เพื่อดูว่าหากเป็นตัวเขาในสถานการณ์ตอนนั้น ในสภาพการณ์ของต้าถังในขณะนั้น เขาจะมีวิธีการจัดการที่ดีกว่าหรือไม่

ปีหน้าจะมีหัวกะทิจากตระกูลขุนนางเข้ามาอีกมากมาย เมื่อเทียบกับลูกหลานชาวบ้านและลูกหลานพ่อค้าแล้ว หวังซีที่มาจากตระกูลตกยากยิ่งรู้ซึ้งดีว่า ลูกหลานตระกูลขุนนางใหญ่เหล่านั้นเก่งกาจเพียงใด กล่าวได้ว่าพวกเขาเก่งรอบด้านจริง ๆ วิชาหกประการของวิญญูชนอาจจะไม่ถึงขั้นเชี่ยวชาญแตกฉานทุกอย่าง แต่พวกเขาทำเป็นแน่นอน ดนตรี หมากรุก อักษร ภาพวาด อย่างน้อยต้องเชี่ยวชาญหลายอย่าง

แล้วพวกเขาล่ะ? คนอย่างพวกเขาลำพังแค่ ลายมือ ก็คงโดนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแล้ว ยังดีที่องค์ชายคิดค้นดินสอและปากกาหัวแข็งขึ้นมา ทำให้ลายมือของพวกเขาพอดูได้บ้าง แต่พู่กันจีนพวกเขาก็ยังต้องฝึกฝน เพราะวิธีการเขียนกระแสหลักในปัจจุบันยังคงเป็นพู่กัน แต่ได้ยินมาว่ามี ปากกาหมึกซึมปรากฏขึ้นแล้ว เขาเคยเห็น มันเป็นสิ่งที่องค์ชายมอบให้แก่ขุนนางอาวุโสที่มีความดีความชอบเท่านั้น ว่ากันว่าต้นทุนการผลิตสูงลิบลิ่ว

ปากกาเหล่านั้นเขียนได้คล้ายกับปากกาหัวแข็ง แต่ถ้ากระดาษนิ่มเกินไปจะเขียนไม่ได้ ทว่ากระดาษของราชสำนักตอนนี้คุณภาพดีมาก และได้ยินว่าแผนกบันทึกประวัติศาสตร์ใช้ปากกาหมึกซึมกันหมดแล้ว ล้วนเป็นของที่องค์ชายพระราชทานให้ อาลักษณ์ทุกคนได้รับพระราชทานปากกาคนละหนึ่งด้าม เพราะปากกาหมึกซึมเขียนและบันทึกได้เร็วกว่าพู่กันมาก และเติมหมึกครั้งหนึ่งก็เขียนได้นาน

เพียงแต่ปากกาหมึกซึมมีราคาสูง พู่กันจึงยังเป็นกระแสหลัก ลายมือพู่กันของหวังซีในตอนนี้ถือว่าพอใช้ได้ เพราะเขาฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก แต่เมื่อเทียบกับลูกหลานตระกูลขุนนางแล้ว ยังห่างชั้นกันนัก ส่วนลูกหลานชาวบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง ลำพังปากกาหัวแข็งยังเขียนไม่ค่อยสวยเลย พู่กันจีน... ถ้าหยิบออกมาโชว์คงขายหน้าแย่ แค่พื้นฐานที่สุดของปัญญาชนอย่างการคัดลายมือยังทำได้ไม่ดี ส่วนศาสตร์อื่น ๆ อย่างดนตรี หมากรุก และภาพวาด ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกเขายังห่างไกลอีกมาก