บทที่ 1195 คำสั่งขององค์ชาย... ศักดิ์สิทธิ์นัก!

เรื่องที่ราชโองการซึ่งถูกส่งไปยังแคว้นเหล่านี้ ท้ายที่สุดมีเพียงคำสั่งในนามของหลี่เค่อคนเดียว ไม่ได้ก่อให้เกิดคลื่นลมแรงใด ๆ ราษฎรตาดำ ๆ ไม่สนใจพิธีการ พวกเขาเชื่อใจแค่องค์ชาย เมื่อองค์ชายออกคำสั่ง ย่อมหมายความว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ในจิตใต้สำนึกของพวกเขา องค์ชายมีสถานะเทียบเท่ากับฝ่าบาทไปแล้ว ในสายตาพวกเขา เมื่อองค์ชายประกาศเช่นนี้ ก็แปลว่าฝ่าบาทย่อมทรงเห็นชอบแล้ว ส่วนใครจะเป็นฝ่าบาทนั้น... ไม่สำคัญ

ในมุมมองของขุนนางท้องถิ่น พวกเขาเข้าใจสถานการณ์ในราชสำนักดียิ่งกว่า ตลอดปีกว่าที่ผ่านมา องค์ชายพำนักอยู่ที่ตำหนักเหลียงอี คำสั่งบริหารและนโยบายมากมายล้วนออกมาจากองค์ชาย ตอนนี้ก็แค่มีคำสั่งเพิ่มมาอีกหนึ่งฉบับ จะต่างอะไรกันเล่า?

ความเคยชิน คือสิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง สิ่งที่ซึมลึกเข้าไปในความรู้สึกนึกคิดนั้นทรงพลังกว่าที่จินตนาการไว้มาก ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นในราชสำนัก ในเมืองฉางอัน หรือขุนนางหัวเมือง ล้วนชินชากับการที่หลี่เค่อออกคำสั่งโดยตรงไปแล้ว ในจิตใต้สำนึกของพวกเขา คำสั่งหลี่เค่อก็คือคำสั่งฝ่าบาท คือสิ่งที่ฝ่าบาททรงอนุญาต นี่คือความเคยชิน เมื่อเคยชินกับการแทรกซึมทางความคิดแบบนี้ไปแล้ว พวกเขาย่อมไม่ตั้งข้อสงสัยใด ๆ

มิเช่นนั้น ทำไมหลี่ซื่อหมินถึงยอมให้แคว้นเหล่านี้รับคำสั่งในนามของหลี่เค่อเล่า? ก็เพราะความเคยชินและการแทรกซึมทางอำนาจแบบนี้แหละ ตอนนี้ลองเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่หลี่เค่อสิ สมมติว่าเป็นคำสั่งของรัชทายาทส่งมาถึงที่นี่ เชื่อเถอะว่าขุนนางท้องถิ่นคงต้องลังเล แล้วรีบส่งเรื่องกลับไปตรวจสอบความถูกต้องแน่นอน เพราะรัชทายาทไม่เคยออกคำสั่งบริหารมาก่อน จู่ ๆ โผล่มาฉบับหนึ่ง ทุกคนย่อมต้องสงสัยเป็นธรรมดา

อามูลา มองภาพตรงหน้าแล้วสูดหายใจลึก การพาคนในเผ่าอพยพลงจากเขา... ไม่ขาดทุนจริง ๆ! ตอนนี้ตำบลซินปู้ไม่ใช่ตำบลเล็ก ๆ ที่มีประชากรแค่ 500 คนอีกต่อไปแล้ว ที่นี่มีกองทัพกว่าสองหมื่นนายนายมาประจำการ เพื่อรองรับการตั้งค่ายของทหาร กองทัพสองหมื่นนายที่มาถึงได้ช่วยพวกเขาปรับหน้าดินในตำบลให้เรียบ และบดอัดพื้นดินจนแน่น นอกจากนี้ยังช่วยสร้าง เตาอบไม้ ขึ้นมาหลายเตา ได้ยินว่าใช้วิธี "อบไม้ด้วยไอน้ำ" ซึ่งทำให้ไม่ต้องรอตากไม้ให้แห้งนานหลายเดือน อาจจะใช้เวลาแค่สิบกว่าวันไม้ก็แห้งสนิท ตากแดดต่ออีกไม่กี่วันก็นำมาสร้างบ้านได้แล้ว