บทที่ 1196 พวกเราถูกใส่ร้าย

ณ น่านน้ำนอกชายฝั่ง อาณาจักรราชินี องเรือขนาดมหึมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ นอกจากเรือรบหลักของกองทัพต้าถังแล้ว ยังมีเรือลำเลียงขนาดประมาณ 1,200 ตัน ซึ่งปัจจุบันเป็นที่นิยมใช้กันทั่วไปในแถบท่าเรือกวางโจวอีกเป็นจำนวนมาก บนกองเรือนี้ มีทหารหาญรวมกันกว่า 15,000 นาย

"ท่านแม่ทัพหลี่ เราจะเข้าเทียบท่าเลยหรือไม่?" แม่ทัพเรือ ชิวเฟิง เอ่ยถาม "ที่นี่คือท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรราชินีใช่หรือไม่?" หลี่เสี้ยวกง ถามกลับ "ใช่ครับ ที่นี่คือท่าเรือที่ใหญ่ที่สุด เนื่องจากอาณาจักรเจินล่ามีการค้าขายกับพวกเขามาโดยตลอด และเสบียงอาหารจำนวนมากที่เจินล่าขายให้กับต้าถังก็มาจากอาณาจักรราชินี ดังนั้นท่าเรือของอาณาจักรราชินีจึงได้รับการพัฒนาไปมาก ขนาดของที่นี่ใหญ่กว่าเมื่อหลายปีก่อนอย่างน้อยสามเท่า สามารถรองรับเรือของเราให้เข้าเทียบท่าได้โดยตรง"

"งั้นก็เตรียมเทียบท่า" หลี่เสี้ยวกงสูดหายใจลึก แล้วกล่าวเสียงเข้ม "เราจะบุกโจมตีเลย หรือตะโกนบอกให้พวกเขายอมจำนนก่อน?" ชิวเฟิงลังเลเล็กน้อยก่อนถาม

หลี่เสี้ยวกงครุ่นคิด ระหว่างทางเขาคิดเรื่องนี้มาตลอด การบุกโจมตีโดยตรงย่อมทำได้ แต่ตราบใดที่เป็นสงคราม ย่อมต้องมีคนตาย และเมื่อมีคนตาย ก็จะเกิดความขัดแย้งกับคนในท้องถิ่น แม้ความขัดแย้งเช่นนี้จะไม่ยากที่จะแก้ไข เพราะความเป็นจริงแล้วการไม่ให้มีความสูญเสียเลยนั้นเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าสามารถยึดอาณาจักรราชินีได้โดยมีความสูญเสียน้อยที่สุด ย่อมดีกว่า

นี่คือข้อจำกัดของการเป็นประเทศมหาอำนาจ โดยเฉพาะเมื่อเจ้าตั้งใจจะปกครองดินแดนผืนนี้ ข้อจำกัดนี้จะยิ่งรุนแรงขึ้น แต่ถ้าไม่อยากปกครอง แค่อยากเอาชนะศัตรู ก็คงไม่ต้องสนใจอะไร และในตอนนี้ ดินแดนของอาณาจักรราชินี แคว้นเปียว รวมถึงเจินล่า มีความสำคัญต่อต้าถังมาก แม้จะตั้งอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินใหญ่ (เมื่อเทียบกับเส้นทางเดินเรือ) แต่สถานที่เหล่านี้เป็นแหล่งผลิตเสบียงอาหารชั้นยอด ข้าวเจ้าที่เก็บเกี่ยวได้ปีละสามครั้ง... สำหรับต้าถังแล้ว หากชาวบ้านที่นี่ทุ่มเทบุกเบิกที่ดินทำกินเหมือนชาวบ้านต้าถัง ผลผลิตเสบียงอาหารของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นจากปัจจุบันอย่างน้อยหลายเท่าตัว