บทที่ 1200 รู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะไม่ยอมจำนน

"เจ้าแน่ใจนะว่าจำนวนคนของพวกมันมีเท่าเดิมตลอด ไม่มีการเพิ่มขึ้นเลย?" หมางไช หันไปถามหัวหน้าเผ่าซงที่ยืนอยู่ข้างกาย "แน่ใจขอรับท่านหัวหน้าใหญ่ คนของต้าถังมีอยู่แค่นี้จริง ๆ หลายวันที่ผ่านมาพวกมันพยายามบุกโจมตีตลอด แต่ส่งคนมาแค่ครั้งละห้าร้อยหกร้อยคนเท่านั้น พวกมันทำอะไรเราไม่ได้หรอกขอรับ เพียงแต่เราเองก็เสียลูกธนูไปไม่น้อยเหมือนกัน" หัวหน้าเผ่าซงรีบตอบ

"แล้วความเสียหายของฝั่งมันล่ะ?" หมางไชถามต่อ "เอ่อ... ไม่มีใครตายขอรับ... มีแค่บาดเจ็บไม่กี่สิบคน" หัวหน้าเผ่าซงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงอ่อยด้วยความอับอาย "หือ?" หมางไชขมวดคิ้ว "ฝ่ายตรงข้ามบุกโจมตีค่าย แต่ไม่มีใครตายเลยรึ?" เขาทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"คือว่า... ทหารต้าถังสวม เกราะเหล็กหุ้มทั้งตัว ลูกธนูของเราแทบจะทำอันตรายอะไรพวกมันไม่ได้เลยขอรับ มีแค่ก้อนหินที่ทุ่มลงมาจากกำแพงเท่านั้นที่พอจะสร้างความเสียหายได้บ้าง แต่กำแพงค่ายเราก็เตี้ย แรงกระแทกของหินเลยไม่มากนัก"

"กลับกัน เป็นฝ่ายเราที่ตายไปสิบกว่าคน และบาดเจ็บอีกสามสิบกว่าคนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา" หัวหน้าเผ่าซงถอนหายใจแล้วตอบตามความจริง

หมางไชเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมต้าถังถึงส่งทหารมาแค่สองสามพันคน หากไม่ใช่พื้นที่ป่าดงดิบแบบนี้ แต่เป็นพื้นที่ราบโล่ง ทหารต้าถังสองสามพันคนนี้คงไล่ฆ่ากองทัพหนึ่งหมื่นของเขาได้สบาย ๆ เพราะทางฝั่งเขามีเกราะเหล็กไม่ถึงสองร้อยชุด แถมยังเก่าคร่ำครึ พื้นที่ป้องกันร่างกายก็น้อยนิด เทียบกับเกราะมิดชิดของต้าถังไม่ได้เลย