บทที่ 1201 บดขยี้

หมางไชร้อนรนจนนั่งไม่ติดทันที เขาเคยคิดว่าต้าถังคงจะแค่ล้อมเมืองไว้เฉย ๆ แต่เห็นได้ชัดว่า... โหวจวินจี๋ไม่มีความคิดที่จะเล่นเกมยืดเยื้อกับเขาเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่ทหารต้าถังสองพันนายมุ่งหน้าไปตัดเส้นทางถอยด้านหลัง ทหารอีกสามพันนายที่ประจำการอยู่หน้าค่ายก็เริ่มเคลื่อนพลบุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว และในขณะที่พวกเขาเคลื่อนพล จากป่าด้านหลังค่ายทหารต้าถัง ก็มีทหารอีกห้าพันนายพรั่งพรูออกมา

เมื่อเห็นทหารต้าถังจำนวนมหาศาลเดินทัพเข้าหาอย่างพร้อมเพรียงด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น สีหน้าของหมางไชก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ต้าถังซ่อนทหารไว้เยอะขนาดนี้เชียวหรือ? หรือว่าพวกมันรอให้กองทัพใหญ่ของข้ามาถึงก่อนค่อยลงมือ?

แต่เวลานี้ หมางไชไม่มีเวลามาคิดหาเหตุผลแล้ว แม้แต่ทหารที่อ้อมไปตัดทางถอยเขาก็ไม่มีปัญญาไปสนใจ เพราะตอนนี้ทหารต้าถังตรงหน้าเตรียมจะบุกโจมตีแล้ว หากต้านไม่อยู่ พวกเขาก็ต้องตายกันหมด ยิ่งไปกว่านั้น จะหนีตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว หากพากันวิ่งกรูกันออกจากค่าย ก็ต้องไปปะทะกับทหารสองพันนายที่ดักอยู่ดี

ในหุบเขาที่ราบเรียบแห่งนี้ ตอนขามา กองทัพของพวกเขาสามารถทยอยลัดเลาะตามไหล่เขาเข้ามาทีละกลุ่มเล็ก ๆ ได้เพราะศัตรูไม่รู้เวลาที่แน่นอน แต่ตอนขากลับ เส้นทางเล็ก ๆ เหล่านั้นใช้ทหารแค่สองสามร้อยนายก็ปิดตายได้หมดแล้ว หากต้องการถอยทัพใหญ่ ต้องออกทางถนนหลักของหุบเขาเท่านั้น แต่ถนนหลักที่ว่า ก็ถูกทหารต้าถังสองพันนายปิดกั้นไว้หมดแล้ว อยากหนีก็ไม่มีที่ให้หนี ดังนั้น มีแต่ต้องต้านทานกองทัพต้าถังให้ได้ก่อนเท่านั้น!

เพียงแต่สิ่งที่หมางไชไม่เห็นก็คือ ในขบวนทัพแปดพันนายของต้าถัง นอกจากทหารหนึ่งพันนายแถวหน้าที่แบก โล่เหล็กกล้าขนาดมหึมา ซึ่งใหญ่พอจะบังมิดทั้งตัวแล้ว ทหารด้านหลังทั้งหมดล้วนสะพายคันธนูและมีซองลูกธนูคาดเอว ในซองลูกธนูของแต่ละคน บรรจุลูกธนูไว้ถึง 30 ดอก