บทที่ 1202 กบในกะลา

อย่าว่าแต่ทหารของเผ่าหมางเลย แม้แต่ทหารต้าถังเองก็ยังตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แม้พวกเขาจะได้รับแจ้งมาก่อนแล้วว่า ระเบิดทำลายกำแพง ภายในบรรจุดินปืนแบบเดียวกับที่ใช้ทำดอกไม้ไฟและประทัดในช่วงปีใหม่ แต่เมื่อมันมารวมกันและระเบิดขึ้นพร้อมกัน อานุภาพและเสียงกัมปนาทนั้นก็ยังทำให้ผู้คนตื่นตระหนกอยู่ดี

โหวจวินจี๋ เองก็สะดุ้งโหยง เขาอยู่ห่างจากจุดระเบิดไม่ไกลนัก เพียงร้อยกว่าเมตรเท่านั้น เขาเห็นเหตุการณ์ระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวนั้นกับตาตลอดกระบวนการ และเริ่มรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ ใช้เยอะเกินไป ถ้ารู้ก่อนหน้านี้คงไม่ใช้เยอะขนาดนี้ เพราะโหวจวินจี๋ไม่เคยใช้ของสิ่งนี้มาก่อน ครั้งนี้เขาเลยจัดเต็มไปถึง 50 ลูก แต่ดูจากอานุภาพในตอนนี้ เกรงว่าแค่สิบกว่าลูกก็เพียงพอที่จะระเบิดกำแพงค่ายของศัตรูได้แล้ว การใช้เยอะขนาดนี้ถือว่าสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ

แต่... ดูเหมือนว่ามันจะให้ผลลัพธ์อื่นตามมาด้วย เพราะศัตรูยอมจำนนแล้ว หรือจะพูดให้ถูกคือ... ทหารเผ่าหมางทั้งหมด หรือทุกคนในที่นั้น ต่างหวาดกลัวจนสติหลุด ทหารจำนวนมากต่างร้องโหยหวน หมอบราบไปกับพื้น และโขกศีรษะมาทางทิศนี้ไม่หยุด

เมื่อเห็นภาพนี้ นายทหารผู้บัญชาการแนวหน้าจึงสั่งหยุดโจมตีทันที ฝนธนูของต้าถังหยุดลง แต่ทั่วทั้งค่ายเผ่าซงกลับตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้น

หมางไช อยู่ในวาระสุดท้ายของชีวิตแล้ว เขาพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองเห็นเพียงท่อนไม้ท่อนหนึ่งเสียบทะลุผ่านหน้าอกและท้องของเขา เมื่อครู่เขาถูกแรงระเบิดมหาศาลซัดกระเด็นลอยลงมาจากกำแพง และตอนที่ตกลงมา ท่อนไม้ที่หักก็เสียบทะลุหน้าท้องของเขาพอดี แม้เขาจะสวมเกราะเหล็ก แต่เกราะชุดนี้ไม่ได้ช่วยป้องกันอะไรเลย แรงกระแทกมหาศาลที่พุ่งทะลุร่างเขานั้น ทำให้เศษเหล็กจำนวนมากฝังเข้าไปในร่างกายของเขาด้วย แต่เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญอีกแล้ว ไม่ว่าเศษเหล็กจะเข้าไปในตัวเขาหรือไม่ ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงจุดจบแห่งความตายได้ ในวาระสุดท้าย หมางไชรู้สึกเสียใจ... ทำไมเขาถึงต้องไปตอแยต้าถังด้วย?