บทที่ 1203 พลังอำนาจที่เด็ดขาด

สิ่งที่แตกต่างจากเผ่าหมางคือ เมื่อ เผ่าว่าง ได้รับข่าว พวกเขาได้ระดมพลจากชนเผ่าใกล้เคียงทั้งหมดมารวมตัวกันที่ค่ายหลักในหุบเขาที่ราบ ซึ่งมีพื้นที่เพาะปลูกมากพอที่จะหล่อเลี้ยงประชากรจำนวนมากได้

จางเลี่ยงมองดูค่ายขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้วแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา เขาไม่รู้หรอกว่าเผ่าว่างระดมคนมาได้เท่าไหร่ หรือนี่จะเป็นทั้งหมดที่พวกเขามีหรือไม่ แต่นั่นไม่สำคัญ เมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธที่จะยอมจำนน จางเลี่ยงก็สั่งจัดทัพเตรียมบุกทันที

อาวาปู้ฉี หัวหน้าใหญ่ของเผ่าว่าง มองดูกองทัพต้าถังภายนอกด้วยความกระวนกระวายใจ ลึก ๆ แล้วเขาอยากจะยอมจำนน แต่ต้าถังประกาศชัดเจนว่าจะมาล้างแค้นให้ชนเผ่าของตน แม้ว่าฝ่ายเขาจะไม่ได้ฆ่าใคร (เพราะไล่ตามไม่ทัน) และทำได้แค่เผาหมู่บ้านร้างทิ้งเท่านั้น แต่ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการล้างแค้น เขาในฐานะหัวหน้าใหญ่ย่อมหนีความรับผิดชอบไม่พ้น

ความจริงแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าตรงนั้นเป็นดินแดนของต้าถัง ผืนป่าแถบนี้เป็นถิ่นของชาวซานเยว่มาตลอด ประกอบด้วยชนเผ่าเล็ก ๆ มากมาย เขารู้จักต้าถัง รู้เรื่องการรวมหกเจ้า และรู้ว่าน่านเจ้ายอมสวามิภักดิ์แล้ว แต่ปกติน่านเจ้าอยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร มีภูเขากั้นขวางมากมาย และที่สำคัญ ดินแดนแถบนี้ไม่มีป้ายบอกเขตแดน เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นของต้าถัง? เผ่าว่างกับเผ่าหมางมีเรื่องกระทบกระทั่งกันตลอด ตอนนั้นพวกเขาไล่ตามคนกลุ่มหนึ่งไปเพราะนึกว่าเป็นคนของเผ่าหมาง ใครจะไปรู้ว่าเป็นคนของต้าถัง

ดังนั้น เขาอยากยอมแพ้ แต่เขาไม่อยากตาย ปัญหาคือ รอบ ๆ เผ่าว่างเต็มไปด้วยภูเขาสูงชัน และที่ผ่านมาเผ่าว่างแข็งแกร่งที่สุดในแถบนี้ คนนอกยากจะผ่านป่าเขาเข้ามาถึงใจกลางแบบนี้ได้ แม้ค่ายของพวกเขาจะมีกำแพง แต่กำแพงนี้แย่ยิ่งกว่าค่ายเผ่าซงของเผ่าหมางเสียอีก แม้จะสูงกว่าสองช่วงตัวคน (ประมาณ 3-4 เมตร) แต่สร้างจากไม้และไผ่สานกัน วัตถุประสงค์หลักคือป้องกันสัตว์ป่ามากกว่าข้าศึก บนกำแพงยืนไม่ได้ แต่มีหอสังเกตการณ์แยกต่างหากอยู่ด้านหลังกำแพง ซึ่งจุคนได้ไม่มาก