บทที่ 1204 ไม่เคยมีทางเลือกอื่น

ห่าฝนธนูที่ตกลงมาอย่างหนาแน่นราวกับเม็ดฝนจริงๆ และประเด็นสำคัญคือหัวหน้าเผ่าว่าง (Wang Tribe) ยืนอยู่บนที่สูง เขาจึงมองเห็นได้ชัดเจนว่าพลธนูของต้าถังยังอยู่ห่างออกไปไกลมาก เกรงว่าระยะห่างนั้นจะมากกว่าระยะยิงธนูของฝ่ายเขาอย่างน้อยสองเท่า... พวกเขาทำได้อย่างไรกัน?

หากลูกธนูของฝ่ายตรงข้ามมีอานุภาพข่มขวัญขนาดนี้ กองทัพของเขาจะเข้าประชิดตัวศัตรูได้อย่างไร? จะให้วิ่งฝ่าออกไปสู้รบกับศัตรูซึ่งหน้าอย่างนั้นหรือ? ดูทหารที่ยืนอยู่แนวหน้าสุดนั่นสิ สวมเกราะเต็มยศถือโล่ใบยักษ์ แล้วทหารชนเผ่าของเขาจะเอาอะไรไปสู้? ด้วยหอกไม้ในมือนั่นหรือ? ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามไม่มีโล่ พวกเขาก็สวมชุดเกราะเหล็กกล้าทั้งตัว! มันคนละระดับชั้นกันอย่างสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนจะไม่มีความคิดที่จะเคลื่อนพลบุกเข้ามาด้วยซ้ำ ทหารที่อยู่ใกล้กำแพงค่ายต่างหวาดกลัวจนสติแตก หลายคนถอยร่นหนีห่างจากกำแพง แต่ถึงกระนั้น ลูกดอกหน้าไม้กลที่เจาะทะลุกำแพงเข้ามาเป็นครั้งคราว ก็ยังคร่าชีวิตคนไปทีละสิบกว่าคน!

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วค่าย ชาวเขาอย่างพวกเขาควรจะห้าวหาญ เพราะในป่าเขาลำเนาไพร หากไม่กล้าหาญย่อมไม่อาจมีชีวิตรอด แต่ความกล้าหาญไม่ได้แปลว่าไม่กลัวตาย ที่สำคัญคือ... ถ้าได้สู้เลือดเดือดกับศัตรูก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ศัตรูยังอยู่ห่างออกไปเป็นร้อยเมตร ส่วนพวกเขา... กลับทำได้แค่รอความตาย ถูกศัตรูยิงทิ้งเหมือนเป้านิ่งโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย!

ในที่สุด เสียงฝีเท้าอันหนักอึ้งก็ดังมาจากนอกค่าย กองทัพต้าถังที่สวมชุดเกราะส่องประกายวาววับเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว! ราวกับกำแพงเหล็กที่เคลื่อนที่เข้ามาหากำแพงค่ายอย่างพร้อมเพรียงและกดดัน แต่พวกเขาก็ยังเข้าไม่ถึงกำแพงค่าย เพราะบริเวณนั้นยังคงถูกปกคลุมด้วยห่าฝนธนู