บทที่ 1205 นี่คือความโศกเศร้าของประเทศเล็ก (ตอนต้น)

เสนาบดีขวาแห่งอาณาจักรราชินีจินตนาการภาพการเข้าพบแม่ทัพต้าถังไว้สารพัดรูปแบบ แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ... เขาต้องตกอยู่ในสถานะเชลย เพราะยังเดินทางไปไม่ถึงเมืองท่าเรือ ห่างจากตัวเมืองอีกกว่าร้อยลี้ เขาก็ปะทะเข้ากับกองทัพต้าถังที่กำลังเคลื่อนพลสวนทางมา ทหารคุ้มกันหนึ่งพันนายรวมถึงตัวเขาถูกฝ่ายตรงข้ามจับกุมทันที พักเรื่องจำนวนทหารไว้ก่อน ประเด็นคือเขาตั้งใจมาหาฝ่ายตรงข้ามอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

ทว่าเมื่อเห็นภาพการเคลื่อนทัพเช่นนี้ หัวใจของเสนาบดีขวาก็หนักอึ้งดิ่งวูบ เพราะเขารู้แล้วว่า... ความมุ่งมั่นของต้าถังนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มาก!

หากต้าถังต้องการเพียงผลประโยชน์บางอย่าง หลังจากปล่อย "ผู้ส่งสาส์น" กลับไปแล้ว พวกเขาควรจะรออยู่ที่ท่าเรือเพื่อรอให้ทูตของอาณาจักรราชินีไปเจรจา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ฝ่ายตรงข้ามกลับเคลื่อนทัพบุกเข้ามาโดยตรง มุ่งหน้าสู่เมืองราชินี (เมืองหลวง) นั่นหมายความว่า ฝ่ายตรงข้ามไม่สนใจผลการเจรจาเลยแม้แต่น้อย หรือจะพูดให้ถูกคือ ในสายตาของพวกเขา ผลลัพธ์ของการเจรจามีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

"คารวะท่านจวิ้นอ๋อง" เสนาบดีขวาทำความเคารพหลี่เสี้ยวกงที่อยู่ตรงหน้า "ตามสบาย ท่านเสนาบดีขวานำ ราชโองการยอมจำนน ของกษัตริย์พวกท่านมาด้วยหรือไม่?" หลี่เสี้ยวกงถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เพียงประโยคเดียวของหลี่เสี้ยวกง ก็ทำเอาเสนาบดีขวาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ จากประโยคนี้ชัดเจนว่า ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้มอบทางเลือกที่สองให้เลย "ต้าถังต้องการจะแตกหัก สู้ตายกับอาณาจักรราชินีของเราจริง ๆ หรือ? ต้าถังมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือ?" เสนาบดีขวาเงยหน้ามองหลี่เสี้ยวกงแล้วถามกลับ "ไม่ใช่เรื่องความมั่นใจ แต่เป็นเพราะอาณาจักรราชินี ไม่มีโอกาสชนะเลย ต่างหาก" หลี่เสี้ยวกงส่ายหน้า "นับตั้งแต่วินาทีที่องค์ชายฉินหวางออกคำสั่ง อาณาจักรราชินีมีจุดจบเพียงสองทาง... ยอมจำนน หรือ ถูกทำลายล้าง"