บทที่ 1206 นี่คือความโศกเศร้าของประเทศเล็ก (ตอนจบ)

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เสนาบดีขวาก็พบความจริงอันขมขื่นว่า ทั้งที่เขารู้คำตอบอยู่เต็มอก แต่กลับไม่รู้ว่าจะเอ่ยถามอย่างไร แต่ด้วยสถานะและตำแหน่งของเขา จะไม่ถามอะไรเลยก็ไม่ได้ สุดท้ายเขาจึงเค้นคำถามออกมาได้เพียงประโยคเดียว

"ยอมจำนน หรือ สิ้นชาติ" หลี่เสี้ยวกงตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "อาจจะมีทางเลือกที่สาม แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้"

"ทางเลือกอะไรหรือ?" ใบหน้าของเสนาบดีขวาปรากฏประกายความหวังขึ้นวูบหนึ่ง "คำสั่งขององค์ชายฉินหวาง" หลี่เสี้ยวกงกล่าวเรียบ ๆ

ประกายความหวังบนใบหน้าของเสนาบดีขวามอดดับลงทันที เขารู้อยู่แล้วว่าคำสั่งทำลายอาณาจักรราชินีนั้นมาจากองค์ชายฉินหวาง แล้วตอนนี้พระองค์จะคืนคำสั่งตัวเองได้อย่างไร? เรื่องนี้พระองค์จัดการโดยแทบไม่ได้ผ่านความเห็นชอบจากฮ่องเต้ต้าถังด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่พวกเขาอยู่ไกลจากต้าถังเกินไป หากอยู่ใกล้กว่านี้ อยู่ใกล้ฉางอันกว่านี้ อาจจะพอมีโอกาสไปขอความเมตตาจากฮ่องเต้ต้าถังได้บ้าง

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ท่านก็นำคำตอบของข้ากลับไปบอกกษัตริย์ของท่านได้แล้ว จะเลือกทางไหนพวกท่านก็พิจารณากันเอาเอง อย่างไรเสียกว่ากองทัพเราจะเคลื่อนพลไปถึงเมืองราชินี ก็น่าจะใช้เวลาอีกหลายวัน" หลี่เสี้ยวกงกล่าวทิ้งท้าย