บทที่ 1207 คำพูดเด็กไร้เจตนา (เด็กพูดไม่ถือสา)

หลี่ไท่อึ้งไปเลย "จิตวิญญาณแห่งการเสียสละเพื่อส่วนรวมจนลืมตน" (ลืมตัวตน)? ทำไมคำนี้ฟังดูเป็นคำดี เป็นคำยกย่องแท้ ๆ แต่พอมาออกจากปากพี่สาม ความหมายมันถึงเพี้ยนไปได้ขนาดนี้?

"งั้นจะไม่มี 'จิตวิญญาณแห่งการลืมน้อง' บ้างหรือ?" หลี่ไท่รู้สึกไม่ยอมแพ้ อดถามสวนกลับไปไม่ได้ "มีสิ เจ้าดูสิว่าข้ากินของอร่อยอะไรบ้าง มีอะไรเล่นสนุกบ้าง ข้ามักจะลืมเจ้าเก้า (หลี่อิน) เสมอ นี่ไงจิตวิญญาณแห่งการลืมน้อง" หลี่เค่อมองหน้าเขาแล้วตอบหน้าตาย

หลี่ไท่: "..." ช่างมันเถอะ อีกอย่าง ท่านแน่ใจนะว่าท่านลืมหลี่อิน? ข้าว่าหลี่อินไม่กล้ามาหาท่านมากกว่ามั้ง คงหนีไปหลบไกล ๆ แล้ว ได้ยินว่าพวกนั้นหนีไปฝึกในกองทัพกันหมดแล้ว ส่วนเรื่องที่ท่านลืมหรือไม่ ใครจะไปรู้? คงมีแต่ข้านี่แหละที่โง่เสนอหน้ามาหาเอง

"พี่สาม พี่สาม" ความคิดของหลี่ไท่ยังไม่ทันจบ เสียงใส ๆ ก็ดังขึ้นมา เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังวิ่งเหยาะ ๆ มาแต่ไกล แค่ได้ยินเสียง หลี่ไท่ก็รู้ทันทีว่าเป็น จินหยาง

"โอ้ ซื่อจื่อเองรึ" หลี่เค่อรีบลุกจากที่นั่งด้วยรอยยิ้มกว้าง แล้วอุ้มจินหยางที่วิ่งเข้ามาขึ้นจากพื้นทันที "เป็นไง? วันนี้ลมอะไรหอบมาหาพี่สามได้?" หลี่เค่อยิ้มพลางอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยิกแก้มยุ้ย ๆ ของจินหยาง "พี่สาม ข้าคิดถึงท่าน ช่วงนี้ข้ายุ่งมากเลย ข้าต้องเรียนหนังสือตลอด ไม่มีเวลามาหาพี่สามเลย" จินหยางกอดคอหลี่เค่อ ทำปากยื่นปากยาวฟ้องพี่ชาย