บทที่ 1208 ข้าไม่ได้ทำจริง ๆ นะ

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของจินหยาง หลี่ไท่ก็ถึงกับพูดไม่ออก: "..." เจ้าเก้า (หลี่จื้อ) ช่างน่าสงสารจริง ๆ มิน่าเล่าเจ้าถึงอยากตามข้าออกไปเที่ยวข้างนอกนัก ถึงแม้เจ้าจะทำไม่สำเร็จ แต่การใช้ประสบการณ์อันเลวร้ายของตัวเองมาสอนสัจธรรมชีวิตให้น้องสาวแท้ ๆ จนทำให้นางก้าวเดินไปบนเส้นทางสู่การเป็นจักรพรรดินีหญิงได้อย่างมั่นคง... พอลองคิดดูแบบนี้ มันก็น่าประทับใจพิลึกแฮะ

หลี่เค่อเองก็พูดไม่ออกเหมือนกัน แต่ปัญหาคือสิ่งที่จินหยางพูดผิดตรงไหน? ไม่ผิดเลย! เด็กที่ทำแบบนี้มีเยอะแยะ แต่คนที่จะเอาเรื่องแบบนี้มาโยงกับสถานการณ์บ้านเมืองได้ มีไม่มากนักหรอก

"อืม เจ้าพูดถูก เรื่องมันก็เป็นแบบนั้นแหละ" หลี่เค่อพยักหน้า "เจ้าพูดได้ถูกต้องที่สุด" พูดไปพลาง หลี่เค่อก็ยกนิ้วโป้งให้จินหยาง แล้วระดมคำชมชุดใหญ่ เด็ก ๆ น่ะต้องชมเยอะ ๆ ถึงจะดี

"เห็นไหม พี่สาม ข้าบอกแล้วว่าข้าฉลาด แต่ข้าคิดว่าที่พี่สามทำแบบนี้ ก็เพื่อประกาศศักดาความยิ่งใหญ่ของต้าถังแน่นอน! มิเช่นนั้น ราษฎรต้าถังของเราคงโดนประเทศเล็ก ๆ พวกนี้รังแกได้ตลอดเวลา นี่คือการ เชือดไก่ให้ลิงดู! ทำให้พวกเขารู้ว่า ต้าถังพูดคำไหนคำนั้น ใครจะถูกรังแกก็ได้ แต่ห้ามมารังแกราษฎรต้าถังของข้า!"

"เหมือนคราวก่อนที่ ซินเฉิง (องค์หญิงน้องเล็ก) ร้องไห้งอแงจะเอาขนมจากข้า พอดีพี่เก้าเดินมา ข้าเลยฉวยโอกาสหาเรื่องตีพี่เก้าไปซะน่วม หลังจากนั้นซินเฉิงก็ไม่กล้าก่อเรื่องอีกเลย เดี๋ยวนี้พอเจอข้าก็ทำตัวเรียบร้อยเชียว คนอื่น ๆ ก็เหมือนกัน" จินหยางเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ