บทที่ 1210 วัฒนธรรมนำหน้า

พูดตามตรง หลังจากต้าถังยึดครอง เทียนจู๋ (อินเดีย) ได้แล้ว สำหรับก้าวต่อไปที่จะยึดครองดินแดนตะวันออกกลางนั้น หลี่เค่อไม่ได้รู้สึกเร่งรีบขนาดนั้น เพราะเพียงแค่ยึดพื้นที่เหล่านี้ได้ ก็เพียงพอให้ต้าถังพัฒนาต่อไปได้อย่างต่อเนื่องไม่รู้จบ ขอแค่ย่อยประชากรในพื้นที่เหล่านี้ได้หมด ประชากรโดยรวมของต้าถังก็จะพุ่งขึ้นไปแตะระดับ 50 ถึง 60 ล้านคน จำนวนประชากรขนาดนี้ เพียงพอที่จะทำให้ต้าถังมีกำลังทหารมากพอ และสามารถเลี้ยงดูกองทัพอาชีพจำนวนมหาศาลได้สบาย ๆ

นี่คือความน่าเกรงขามของ ยุคอุตสาหกรรม ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นเปอร์เซียหรือตะวันออกกลาง ต้าถังจะยึดเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ แต่หลี่เค่อคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อนบุกเข้าไปยึดครอง สู้ปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายบั่นทอนกำลังกันเอง ไปก่อน แล้วเราค่อยส่ง "การรุกรานทางวัฒนธรรม" นำหน้าเข้าไป

เพราะหากยึดครองโดยตรง ดินแดนเหล่านี้โดยพื้นฐานไม่ได้อยู่ใน วงวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก การจะแทรกซึมทางความคิดไม่ใช่เรื่องง่าย และการจะทำให้พวกเขารู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของต้าถังก็ยากลำบาก แม้จะบอกว่าราษฎรทั่วหล้าเหมือนกันหมด คือขอแค่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็พอใจแล้ว ชาวเปอร์เซียและชาวอาหรับเหล่านี้ก็คงไม่ต่างกัน แต่ในเวลานี้ เราสามารถปล่อยให้พวกเขาอ่อนกำลังลงก่อน พร้อมกับแสดงแสนยานุภาพของต้าถังให้ประจักษ์

จักรวรรดิซาสซานิดเปอร์เซีย ดำรงอยู่มานานมากแล้ว โครงสร้างชนชั้นแข็งตัวตายตัว และเต็มไปด้วยการฉ้อราษฎร์บังหลวงตั้งแต่บนลงล่าง อันที่จริงแม้แต่เพื่อนบ้านอย่าง ไบแซนไทน์ก็มีสภาพไม่ต่างกัน ราษฎรทั่วไปต่างตกอยู่ในความทุกข์ยากแสนสาหัส เพียงแต่ ระบบวรรณะ ของซาสซานิดเปอร์เซียทำให้การปกครองของพวกเขาค่อนข้างเข้มแข็ง ใช่แล้ว ซาสซานิดเปอร์เซียก็มีระบบวรรณะ เพราะระบบวรรณะในเทียนจู๋ (อินเดีย) ก็คือสิ่งที่ชาวอารยันเหล่านี้เป็นคนนำเข้าไป เพียงแต่ในภายหลังเมื่อเปอร์เซียถูกทำลาย ความเชื่อของชาวอาหรับได้เข้ามาทำลายรากฐานของระบบวรรณะในแถบนี้จนสิ้นซาก

แต่ระบบนี้กลับสืบทอดต่อไปในดินแดนมหัศจรรย์อย่างเทียนจู๋ และดำรงอยู่ต่อมาอีกนับพันปี จะเห็นได้ว่าหลายสิ่งหลายอย่างบนทวีปนั้นช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ