บทที่ 1211 ยามสตรีอำมหิต บุรุษก็มิอาจเทียบ

ทำสงครามหรือยอมจำนน เปิ่นลี่เซ่อไถลังเลอยู่ในใจเป็นเวลานาน นางไม่อยากยอมจำนน แต่สถานการณ์บีบบังคับให้ต้องจำยอม ที่เปิ่นลี่เซ่อไถไม่อยากยอมจำนนไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด แต่เพราะนางไม่รู้ว่าหลังจากยอมจำนนแล้วชะตากรรมของตนจะเป็นเช่นไร

อีกทั้งตอนนี้นางเป็นกษัตริย์ของประเทศนี้ หากยอมจำนนแล้วเล่า? นางจะเป็นใคร? แล้วตระกูลของนาง ศัตรูที่นางเคยล่วงเกิน ถึงเวลานั้นจะมีสักกี่คนที่ต้องการชีวิตนาง? เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นปัญหาที่นางต้องขบคิด กล่าวได้ว่าชะตากรรมของตระกูลนางทั้งหมดฝากไว้ที่ตัวนางเพียงผู้เดียว

หงส์ร่วงหล่นสู่พสุธาย่อมมิสู้ไก่ ในมุมมองหนึ่ง หากนางยอมจำนน สถานะของนางอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าขุนนางในอาณาจักรราชินีเสียอีก

เพียงแต่ตอนนี้ ทางเลือกที่นางมี แท้จริงแล้วก็เหมือนไม่มี เพราะคงมีน้อยคนนักที่เห็นด้วยกับการทำสงคราม และจุดจบหลังพ่ายแพ้สงครามยิ่งเป็นสิ่งที่นางรับไม่ได้

"ก๊อกๆ" เสียงเคาะประตูจดังขึ้นจากด้านนอก เปิ่นลี่เซ่อไถรวบรวมสติแล้วเอ่ยว่า "เข้ามา"