บทที่ 1223 ใต้หล้ากว้างใหญ่เพียงใด

วันนี้ฝางเสวียนหลิงไม่ได้นั่งรถม้าหรือออกทางอื่นเป็นพิเศษ แต่เดินทอดน่องออกมาทางประตูเมืองหลวงเหมือนขุนนางทั่วไป เขารู้ว่ามีคนมาดักรออยู่ ที่ก่อนหน้านี้ไม่อยากพบก็เพราะคำสั่งขององค์ชายและฝ่าบาท

แต่ในเมื่อเรื่องราวของอาณาจักรราชินีได้ข้อยุติแล้ว การจะพบหน้าพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

แม้การเข้าออกเขตเมืองหลวง (ศูนย์ราชการ) จะไม่เข้มงวดเท่าเขตพระราชวังชั้นใน โดยเฉพาะสำหรับคนของกรมพิธีการ (หงลู่ซื่อ) เพราะกรมพิธีการตั้งอยู่หลังประตูจูเชว่ ทางทิศใต้สุดของกลุ่มอาคารราชการ และเรือนรับรองทูตก็ตั้งอยู่ที่นั่นด้วย

สำหรับทูตจากประเทศเล็กๆ เหล่านี้ พวกเขาพักอาศัยอยู่ข้างใน การเดินทางไปยังหน่วยงานต่างๆ ในเมืองหลวงจึงสะดวกกว่าคนทั่วไป เพียงแต่วิ่งเพ่นพ่านสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เท่านั้น

ฝางเสวียนหลิงไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเขารออยู่ที่ไหน และเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ แค่เดินกลับบ้านตามปกติ แต่เมื่อเดินผ่านหน้าหน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง หางตาของฝางเสวียนหลิงก็เหลือบไปเห็นชายสองคนกำลังนั่งพิงกำแพงวังด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก