บทที่ 1224 ใต้หล้ากว้างใหญ่ แต่กลับไร้ที่ยืนสำหรับข้า

ในเวลานี้ หยางหลินถึงได้ตระหนักด้วยความขมขื่นว่า ใต้หล้ากว้างใหญ่เพียงนี้ แต่เขากลับไม่มีที่ให้ไปจริงๆ

หากเขาเป็นคนตัวเปล่าเล่าเปลือย จะไปที่ไหนก็ได้ แต่เขายังมีครอบครัว ครอบครัวของเขายังอยู่ที่อาณาจักรราชินี และหากไม่มีอะไรผิดพลาด ครอบครัวของเขาก็คงกลายเป็นคนต้าถังไปแล้ว

"ลองตรึกตรองให้ดีเถิด อันที่จริงต้าถังไม่ได้สร้างความสูญเสียให้อาณาจักรราชินีมากนัก กษัตริย์ของพวกท่านปรีชาสามารถและตัดสินใจได้ถูกต้อง ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือความต้องการของประชาชน ราษฎรอาณาจักรราชินีอย่างน้อยเจ็ดส่วนปรารถนาจะเป็นคนต้าถัง"

"นอกจากคนขายชาติที่ถูกประหารชีวิตแล้ว คนอื่นๆ ล้วนอยู่ดีมีสุข และจะมีชีวิตที่ดีขึ้นในอนาคต กษัตริย์ของพวกท่านและครอบครัวก็จะเดินทางมายังฉางอัน หากไม่มีเหตุขัดข้อง นางจะได้รับบรรดาศักดิ์ เช่นเดียวกับหลี่อีหนาน เจียงชวี่หู และกษัตริย์อีกนับไม่ถ้วน"

"ข้ามีธุระต้องไปทำ ขอตัวก่อน" ฝางเสวียนหลิงยิ้มบางๆ เดินเข้าไปหาหยางหลิน ยื่นมือขวาตบไหล่ขวาของหยางหลินเบาๆ จากนั้นก็เดินผ่านเขาไป มุ่งหน้าออกจากเขตพระราชวัง ทิ้งร่างเงาที่โดดเดี่ยวสองร่างไว้เบื้องหลัง