บทที่ 1232 ฝางเสวียนหลิง ท่านคิดจะทำอะไร

เว่ยเจิงครุ่นคิดอย่างละเอียด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน่าสนใจ จึงเอ่ยปากชื่นชมออกมาตรงๆ ว่า "เป็นสัจธรรม"

"เพราะคนที่ไม่รอดชีวิตไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ ย่อมไม่มีใครรู้เรื่องราวของพวกเขา" เว่ยเจิงพยักหน้า

"ความหมายก็คือเช่นนี้ เหมือนอย่างองค์ชายฉินหวางที่ข้าเคยพบเห็น พระองค์คือคนที่ฉลาดที่สุดในโลกนี้ แต่หากถามว่าในโลกนี้มีคนที่ฉลาดกว่าองค์ชายฉินหวางหรือไม่? ข้าคิดว่ามี แต่คนเหล่านั้นอาจเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก หรือตายด้วยสาเหตุต่างๆ หรืออาจกลายเป็นคนธรรมดาสามัญ ทำให้เราไม่รู้จักพวกเขา จึงทำให้เกิดภาพลวงตาเช่นนี้"

"เหมือนที่ท่านพูด หากในอนาคตลูกหลานตระกูลขุนนางครองสัดส่วนในกลุ่มชนชั้นนำระดับสูงไม่น้อย อาจทำให้ราษฎรเข้าใจผิดว่า ตระกูลเหล่านี้ผลิตแต่หัวกะทิ ทั้งที่ความจริงแล้ว พวกเสเพลในตระกูลขุนนางนั้น ราษฎรทั่วไปแค่ไม่รู้และไม่เข้าใจเท่านั้นเอง" ฝางเสวียนหลิงกล่าว

"ท่านต้องการจะสื่ออะไร? จะทำการปฏิรูปเรื่องนี้หรือ?" เว่ยเจิงถามด้วยความสงสัย