บทที่ 1233 เฮ้อ ข้าฝางเสวียนหลิงคือคนเก่าคนแก่แห่งจวนฉินหวาง

เว่ยเจิงถูกฝางเสวียนหลิงทำเอาไปไม่เป็นจนชาหนึบไปทั้งตัว

ยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นจิบคำหนึ่ง เว่ยเจิงทำหน้าไม่อยากเชื่อแล้วเอ่ยปากว่า "ไม่สิ วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป? ทำไมจู่ๆ ถึงนึกครึ้มคิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้?"

"เจ้าก็คิดซะว่าข้ากำลังประจบสอพลอฝ่าบาทไม่ได้หรือไง?" ฝางเสวียนหลิงยักไหล่

เว่ยเจิง "..."

"ฝางเฉียว เจ้าเปลี่ยนไป" เว่ยเจิงมองหน้าฝางเสวียนหลิงแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม