บทที่ 125 เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?

       คนไม่น้อยที่อ่านความคิดเห็นของบัณฑิตหัวเราะแห่งหลันหลิงจบแล้ว ต่างก็มีสีหน้าที่เศร้าโศกและโกรธแค้น ก่อนหน้านี้ไม่มีใครชี้ออกมา พวกเขาก็ช่างมันไป แต่ตอนนี้ถูก “บทเพลงคิดถึงหลี่เค่อ” ของบัณฑิตหัวเราะแห่งหลันหลิงจี้ถูกเส้นเลือดใหญ่ของทุกคนโดยตรง

        นี่คือการคิดถึงหลี่เคี่ยงั้นรึ?! นี่คือการคิดถึงความคิดของเตี้ยนเซี่ย นี่คือการคิดถึงการกระทำอันยิ่งใหญ่ของเตี้ยนเซี่ย นี่คือการคิดถึงความเศร้าโศกของเตี้ยนเซี่ย!

        และในฐานะองค์ชายเตี้ยนเซี่ย กลับทรงคิดเพื่อประชาราษฎร์ทั่วหล้า ในฐานะองค์ชายเตี้ยนเซี่ย กลับทรงคิดเพื่อบัณฑิตจากตระกูลยากจนทั่วหล้า ในฐานะองค์ชายเตี้ยนเซี่ย กลับทรงแสวงหาหนทางให้แก่บัณฑิตทุกคน!

        ขอถาม? เคยมีคนโบราณมาก่อนรึ? จะยังมีผู้มาทีหลังอีกรึ?!

        ไม่ หากสู่หวางเตี้ยนเซี่ยล้มลง ก็จะไม่มีอีกแล้ว!