บทที่ 1282 องค์ชายเสด็จมาแล้ว

หลิวเหล่าซานยืนมองอยู่ที่ประตูรั้วหน้าบ้านของตนอยู่นานสองนาน จนกระทั่งเวลาอาหารกลางวันกำลังจะล่วงเลยไป หลิวเหล่าซานจึงขยับไหล่ให้เสื้อคลุมหนังแกะกระชับตัวขึ้น เขาเตรียมตัวจะกลับเข้าบ้านแล้ว

เขาไม่เคยบอกใครว่าเขากำลังรออะไรอยู่ แต่ประโยคที่องค์ชายตรัสไว้เมื่อสามปีก่อน เขายังคงจำได้ขึ้นใจ

เพียงแต่ปีที่สององค์ชายไม่ได้เสด็จมา ปีที่สามก็เสด็จไปที่มณฑลชิงไห่ แต่หลิวเหล่าซานไม่เคยบ่นแม้แต่คำเดียว

องค์ชายคือใคร? คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพวกเขาทุกคน จะเรียกว่าเป็นพ่อแม่บังเกิดเกล้าคนที่สองก็ไม่เกินเลยไปนัก

คนในครอบครัวของพวกเขา กล่าวได้ว่าองค์ชายเป็นผู้ช่วยชีวิตไว้ทั้งสิ้น