บทที่ 1283 เกือบจะตีกันตาย

"ไปกันเถอะ ข้าจำได้ว่าสัญญากับพวกเจ้าไว้ ว่าช่วงปีใหม่จะมากินเนื้อ กินเกี๊ยวแป้งหมี่ขาวไส้เนื้อที่บ้านพวกเจ้า ตอนนี้มีให้ข้ากินหรือไม่?" หลี่เค่อโบกมืออย่างเป็นกันเอง พร้อมกับยิ้มร่าเดินนำหน้าไป

"มีพะย่ะค่ะ มีแน่นอน! ตอนนี้พวกเรามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีแล้วพะย่ะค่ะ!" ผู้ใหญ่บ้านรีบเอ่ยตอบทันควัน

"ฮ่าๆๆ ไป ไปดูกัน" หลี่เค่ออารมณ์ดีอย่างยิ่ง เขาเชื่อว่าผู้ใหญ่บ้านไม่ได้โกหก เพราะตลอดทางที่เดินมา เห็นได้ชัดว่าถนนหนทางในหมู่บ้านไม่เพียงแค่บดอัดจนแน่น แต่ยังโรยด้วยทรายแม่น้ำ ทำให้เวลาฝนตกพื้นจะไม่กลายเป็นโคลนตมเฉอะแฉะ

เรื่องม้าและสัมภาระย่อมไม่ต้องให้หลี่เค่อกังวล ท่ามกลางการห้อมล้อมของชาวบ้าน หลี่เค่อเดินลึกเข้าไปในหมู่บ้าน ระหว่างทางเขาสังเกตเห็นว่าบ้านเรือนในหมู่บ้านเหล่านี้ล้วนผ่านการวางผังเมืองเบื้องต้นมาแล้ว

บ้านแต่ละหลังมีระยะห่างที่เหมาะสม และส่วนใหญ่จัดเรียงเป็นแถวเป็นแนวอย่างเป็นระเบียบ