บทที่ 1288 แรงกดดันจากตาเฒ่าซุน

หลี่เค่อหยิบขวดเหล้า อู่เหลียงเย่ (สุราห้าธัญพืช) ที่วางอยู่ข้างๆ มาเปิด แล้วรินใส่จอกให้ซุนซือเหมี่ยว ท่านผู้เฒ่าซุนดื่มสุราได้ แต่ดื่มไม่มาก ปกติแทบไม่แตะ จะดื่มบ้างก็เฉพาะช่วงเทศกาล แต่ปริมาณที่ดื่มคาดว่าไม่ถึงหนึ่งตำลึงด้วยซ้ำ

เพราะท่านผู้เฒ่าบอกว่าการดื่มสุรามากเกินไปเป็นโทษต่อร่างกาย

ซุนซือเหมียวยกจอกเหล้าขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เหตุการณ์ในปีไคหวงที่ 18 และภัยพิบัติใหญ่อีกหลายครั้งหลังจากนั้น แม้ข้าจะเดินทางไปถึงพื้นที่ประสบภัย แต่ข้าไม่ได้เข้าไปลึกถึงใจกลางพื้นที่ ข้าทำได้เพียงรักษาผู้คนอยู่ตามขอบนอกเท่านั้น"

"เพราะหากเข้าไปลึกกว่านั้น ข้าคงช่วยใครไม่ได้เลยแม้แต่คนเดียว และตัวข้าเองก็คงเอาชีวิตไม่รอด"

"คนป่วยย่อมต้องการอาหาร หากไม่มีอาหาร ต่อให้มียาวิเศษพวกเขาก็อยู่ไม่ได้ ดังนั้นการดั้นด้นเข้าไปใจกลางพื้นที่ประสบภัยจึงไร้ความหมาย เพราะต่อให้เจ้ารักษาพวกเขาได้ แต่เมื่อขาดอาหาร อาการป่วยก็จะทรุดหนักลงอย่างรวดเร็วอยู่ดี"